De vraag die men zich bij SBM mogelijk heeft gesteld is of men met Ursula Garnier-Wilders een stemmenkanon heeft binnengehaald.
Hier even de cijfers.
Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 haalde Ursula Garnier-Wilders in haar eentje 362 stemmen. Dat was genoeg om via voorkeurstemmen direct te worden gekozen volgens de hierboven reeds omschreven procedure.
Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2010 haalde zij nog "slechts" 174 zetels, te weinig om op eigen kracht in de raad te komen.
De vraag is natuurlijk of zij nu voldoende stemmen haalt om direct te worden gekozen.
Bij een partij als SBM mag men hopen dat men 2-3 zetels haalt.
Dus zij moet nu of weer zo'n kleine 400 stemmen halen, of ze moet op de tweede plaats van de kieslijst worden gezet. Anders wordt het heel moeilijk om terug te keren in de raad.
SBM heeft zichzelf misschien wel in zijn eigen voet geschoten.
SBM volgde meestal trouw het stemgedrag van de PvdA en de coalitie.
Daarmee onderscheidde de partij zich duidelijk van de andere oppositiepartijen.
Misschien rekende men erop dat dit trouw volgen van de PvdA bij de komende coalitieonderhandelingen wellicht beloond zou worden met een deelname aan de coalitie.
Ik denk dat de liefde tussen PvdA en SBM nu echter de gevoelstemperatuur van de Koude Oorlog zal hebben.
Anderzijds is de politiek heel erg oppotunistisch en is men deze kleine strubbeling in maart 2014 weer vergeten.
Hopelijk herinneren de meeste kiezers zich dan wel nog deze affaire.
De kiezer kan zich dan uitspreken over het (on)gelijk van Ursula Garnier-Wilders. En zo hoort dat in een democratie.


Leave a comment: