Aankondiging

Sluiten
No announcement yet.

Tsaar Peter de Grote in Maastricht

Sluiten
X
 
  • Filter
  • Tijd
  • Tonen
Clear All
nieuwe berichten

  • Tsaar Peter de Grote in Maastricht

    Relatie Daniël Wolf baron von Dopff, heer van Agimont plus Neercanne, en Tsaar Peter de Grote van Rusland.

    Wat beoogde de tsaar met zijn verblijf hier te lande?
    Hij wilde Rusland Europeser maken en daarom stelde hij zich in het Westen op de hoogte van de vorderingen van wetenschap en techniek om het achterlijke "moedertje" Rusland in de vaart der volkeren op te stoten.
    Zijn hoofddoel was versterking van de Russische staat.
    Daartoe wierf hij vaklieden als ingenieurs, timmerlui, artsen en marineofficieren en bestelde hij baggermolens en navigatie-instrumenten.
    Hij kocht ook kunstwerken aan, waarvan een deel nu nog te bewonderen is in het Hermitagemuseum, het voormalige door Peter gebouwde Winterpaleis in Sint-Petersburg, de stad die hij in rap tempo uit de moerasgrond stampte.

    Over de krachtige en kleurrijke persoonlijkheid van tsaar Peter is wel wat te melden.
    Het was een autocraat, een wreedaard van het zuiverste water, in de beste Russische traditie.
    Tegenspraak duldde hij niet en zijn driftbuien waren gevreesd.
    Hij wist ook van plezier maken en was een eersteklas drinker.
    Iedereen dronk hij onder de tafel, zelfs de Duitsers die zich in het speciale vreemdelingenkwartier van Moskou ophielden.
    En in de bevrediging van vleselijk genot was hij al even mateloos: talloze mooie dames reeg hij aan de vorstelijke lustlans.
    Aan het hof kwam een hele stoet bastaardkinderen ter wereld.
    Tweemaal huwde hij officieel.
    Zijn eerste echtgenote, even lief als saai, liet hij in een nonnenklooster opsluiten.
    Zijn tweede echtgenote, Catharina, een robuuste pastoriedienstbode uit Litouwen, hield ook van een stevig glas en was zelf evenmin een toonbeeld van monogame huwelijkstrouw.

    Tsaar Peter de Grote in Maastricht.

    Minder bekend is de tweede grote reis die de tsaar in 1717 naar het Westen maakte.
    Tijdens die reis verbleef hij één etmaal in Maastricht.
    Het hoge bezoek stond natuurlijk niet onaangekondigd voor de stadspoort.
    Eind juni 1717 stelde de gouverneur van de stad, Daniel Wolf baron van Dopff, burgemeester Arnold Sampson op de hoogte van het aanstaande bezoek, binnen twee, drie weken, van "den grooten Czaar van Moscovien".
    Het stadsbestuur droeg vervolgens zijn belangrijkste functionarissen op met de gouverneur te overleggen over de wijze waarop Zijne Keizerlijke Majesteit moest worden ontvangen.
    Van Dopff bracht naar voren of het "tot divertissement van sijne Czaarse Majesteijt" niet mogelijk zou zijn een grote vermakelijkheid te organiseren, vergelijkbaar met "het burcht bestormen op de Maas", zoals dat in het verleden ook wel was gedaan. Het bestuur nam deze suggestie dankbaar over en trof voorbereidingen voor het waterfestijn, waarover aanstonds meer.

    Over het verblijf van de tsaar in Maastricht, op 27 en 28 juli, licht een achttiende-eeuwse kroniek ons in.
    Rond vier uur 's namiddags arriveerde de tsaar in de stad "onder het driemaal lossen van 100 stukken cannon".
    De gouverneur en de commandant van de vesting waren de keizer en zijn gevolg tegemoet gereden tot Scharn, want de tsaar kwam vanuit Aken.
    Vergezeld door de gouverneur begaf de keizer zich onmiddellijk naar Sint Pieter om het enkele jaren eerder voltooide fort op de Sint-Pietersberg te bezichtigen.
    Met Van Dopff, de bouwer van het fort, deelde de tsaar een grote belangstelling voor vestingwerken.
    Ook op het fort werd de keizer met zijn gevolg verwelkomd met saluutschoten.
    's Avonds boden "de Heeren van de Magistraet" hun hoge gast een ontvangst op het stadhuis aan, waar ook een bal gegeven werd "daer verscheijde Heeren en Dames versogt (uitgenodigd) waren".
    Tsaar Peter logeerde ten huize van de Luikse schepen Philippus Kerens, wiens familie "aanleunde" tegen oude adel, zodat de hoge gast zich enigszins "onder ons" kon voelen.
    Kerens woonde in de Bokstraat in een monumentaal pand dat in 1849 zou worden gesloopt bij de aanleg van het kanaal Luik-Maastricht.


    Het logeeradres van tsaar Peter de Grote aan de Bokstraat.

    De volgende dag voerde het schippersambacht het burcht bestormen op de Maas op, een schouwspel "in hetwelk den Czaar zijn plaisir nam".
    Na afloop heeft Zijne Majesteit den middag gegeten op kasteel Neercanne, eigendom en buitenresidentie van gouverneur Van Dopff.
    Rond vier uur kwam een eind aan de keizerlijke tweedaagse.
    Met het gebruikelijke eerbetoon werd de tsaar uitgeleide gedaan, waarna hij met een jacht stroomafwaarts naar Grave voer, vanwaar hij met de sjees verder reisde naar Nijmegen.
    Over het optreden van de keizer en de indruk die hij maakte op de Maastrichtenaren, laat de kroniekschrijver ons in het ongewisse.
    Een smeuïge roddel of sterk verhaal heeft blijkbaar niet in stad rondgezongen.
    Op Peters gedrag, hij was zoals gezegd een verwoed liefhebber van drank en vrouwen, viel zeker niets aan te merken.
    Of bewaarde de kroniekschrijver liever een eerbiedig stilzwijgen?

    Het onthaal van een buitenlands staatshoofd bracht ook in het verleden nogal wat kosten met zich.
    Men wilde de hoge gast tenslotte waardig ontvangen.
    Op 13 september 1717, ruim zes weken na het bezoek van de tsaar, keurde de Indivieze Raad van Maastricht - het stadsbestuur - de rekening goed voor de kosten die waren gemaakt vanwege het banket ten stadhuize en het burcht bestormen op de Maas.
    Het ging om een bedrag van 3.117 gulden en zes stuivers.
    Hierin was begrepen de beloning voor de deelnemers aan het burchtspel; zij kregen zeven tonnen bier van twaalf gulden per ton en nog eens vijfhonderd gulden in de hand, inclusief de premie voor de innemer van de burcht.
    De glorieuze winnaar, ene Hendrik Knops, had intussen zijn onvrede laten blijken over de hoogte van die premie, welke hem slechts twee pistolen (een oude muntsoort) had opgeleverd.
    Hij verzocht de raad derhalve hem "voor sijne dapperheid (...) voor eene eeuwige gedagtenisse" het Maastrichtse burgerschap te verlenen - hij woonde al langer in de stad, maar had geen burgerrecht - en gratis opname in het schippersambacht.
    Op 30 augustus gunde de raad hem het burgerschap en verzocht de burgemeesters het gratis toelaten te regelen met de meesters van het schippersambacht.
    De in Grave geboren Knops werd dan ook op 7 september vanuit het venster van het Dinghuis burger geroepen onder het schippersambacht en beëdigd door burgemeester Sampson.

    Het burchtspel op de Maas trok vanouds veel bekijks, vergelijkbaar met de drukte rond een hedendaagse Elfstedentocht.
    Zeldzaamheid en heroïek maken beide "spelletjes" bijzonder en brengen de winnaar eeuwige roem.
    Zoals de "tocht der tochten" slechts bij strenge vorst verreden kan worden, zo werd het burcht bestormen alleen tijdens hoog vorstelijk bezoek georganiseerd door de meesters van het schippersambacht (vergelijk de ijsmeesters van de Elfsteden-organisatie).
    Tot slot volgt hier nog een verslag van het burcht bestormen in 1717, zoals Schoonbrood en Grossier dat geven in hun Schetsen uit de geschiedenis van Maastricht en omstreken.
    "De achtzijdige houten burg, midden in de Maas opgericht, was ongeveer zes meter boven het water aan een spil bevestigd, waarom hij draaien kon.
    Onder vier van de acht open vensters hing aan twee beugels of krammen een laddertje.
    Wanneer de burg draaide, zwaaiden de laddertjes omhoog.
    Aan de spil was vlak boven het water een vloertje of bankje aangebracht, waarop de aanvallers konden staan om in den burg te klimmen.
    Deze werd door den gouverneur van het schippersgilde verdedigd.
    Eenige schippers waren de aanvallers. In het wit gekleed en met roode linten om armen en beenen, kwamen ze onder bas- en vioolmuziek in een scheepje de Maas afdrijven.
    Op het oogenblik dat ze een bepaald punt bereikt hadden, werden de vijandelijkheden geopend met een schijngevecht.
    De verdediger slingerde eenige brandende handgranaten in de richting van de stormers.
    De handgranaten vielen in de Maas, waar zij sprongen.
    De bemanning van het ongedeerd gebleven schip nam nu den burg onder schot en gaf drie salvo's geweervuur.
    Daarop sprongen de stormers in het water en zwommen naar den burg.
    Eenige mannen gingen op het bankje staan, terwijl ze de spil vasthielden.
    Anderen klommen op hun schouders.
    Weer anderen klauterden nog hooger, tot eindelijk een van hen een laddertje kon grijpen.
    Toen was het tijd, dat de verdediger gebruik maakte van zijn voornaamste verdedigingsmiddel.
    Hij deed den burg om zijn spil draaien, al sneller en sneller, tot eindelijk de aanvaller, die mee rondzwaaide, het laddertje losliet en onder het gejuich der duizenden toeschouwers in het water plonsde.
    De eerste poging om in den burg te klimmmen was mislukt.
    Zoo werd de aanval nog verscheidene malen afgeslagen, tot het na een kamp van twee uren aan zekeren schipper Cnoep (Knops, J.L.) gelukte, door een list het fort in te nemen.
    De verdediger verliet nu zijn post en sprong in de Maas.
    De overwinnaar haalde de vlag van den burg en bracht er een saluut mee aan den hoogen gast.
    Daarna wierp hij ze in de Maas, zwom ze na en bracht ze triomfantelijk op den wal."
    Last edited by Pier; 30 januari 2020, 07:52.
    Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
    Thomas More

  • #2
    Herdenkingssteen bezoek Peter de Grote in 1717



    Grappig om hier te zien dat de Limburger Koerier hier dus een blunder begaat door het jaar 1717, toen Peter de Grote dus echt één nacht in Maastricht verbleef, in het artikel af te drukken als 1771.

    In zowel de HEM als in "Gebeiteld & Verguld" van S. Minis (uitgegeven door de St. Historische Reeks Maastricht in 1991) wordt vermeld dat deze steen zich thans bevindt in de voorgevel van perceel Achter het Vleeshuis 20.
    Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd

    Opmerking


    • #3
      Oorspronkelijk geplaatst door olijfje
      In 1715 gaf Pieter van der Aa een prentenboek uit met werken van Pieter Post met onder andere vele tekeningen van het Maastrichtse stadhuis.
      Toen tsaar Peter de Grote op 27 juli 1717 een bezoek bracht aan Maastricht en in het stadhuis dineerde, kreeg hij een exemplaar van het prentenboek aangeboden.
      Peter de Grote nam met belangstelling van het cadeau kennis, maar beoordeelde het snel als veel te zwaar om verder in zijn geheel mee op reis te nemen in verhouding tot de praktische bruikbaarheid. Met de doortastendheid van een verlicht despoot scheurde hij er twee elementen uit die hem wel aanspraken: de toren van het stadhuis en de engel van het voorblad. Hij liet het boek vervolgens achter in het stadhuis waar het als curiositeit nog steeds wordt bewaard. Terug in Moskou herinnerde Peter de Grote zich de toren van het Maastrichtse stadhuis toen men een ontwerp zocht voor een toren op het klooster van Troitse-Sergiev in de buurt van Moskou: deze toren werd een exacte kopie van de toren van het stadhuis.
      Ik vrees dat het tijd wordt om te constateren dat het bovenomschreven verhaal niet geheel conform de waarheid is. Helaas staat er geen bronvermelding bij.
      Bovendien hoop ik dat ik word tegengesproken met argumenten en bewijzen, want het is een prachtig verhaal, maar of het waar is???

      Om te beginnen verwijs ik even naar de thread over het stadhuis op MO. Deze is hier te vinden.

      Vervolgens ben ik op internet op zoek gegaan naar het Troitse-Sergiev klooster, oftewel het klooster van de heilige drie-eenheid en de heilige Sergej.
      Het blijkt een van de belangrijkste klooster-complexen van Rusland te zijn en ligt ongeveer 70km ten noorden van Moskou.
      Het is de zomerresidentie van de Patriarchen van Moskou. Sinds 1993 staat het op de werelderfgoedlijst van de UNESCO.
      Dus als een kopie van onze Maastrichtse stadhuistoren, naar het ontwerp van de Akenaar Adam Wynandts, feitelijk op de werelderfgoedlijst staat..... dan zou dit fantastisch zijn!
      Maar is vrees van niet.

      Dit is het Troitse-Sergiev complex.


      Bovenstaanstaande foto is afkomstig van de Russische homepage van het Troitse-Sergiev klooster.
      Nu is helaas mijn Russisch niet meer wat het was, dus heb ik gebruik gemaakt van de optie om de website in het Duits te bekijken.
      Ik kom op de hele website geen enkele toren tegen die ook maar in de verste verte lijkt op onze Stadhuistoren.
      Op pagina 9 kom ik wel de carillon-toren tegen.
      Nu is onze Stadhuistoren ook een carillontoren, dus ik had even hoop.
      Maar, met de beste wil van de wereld zie ik in deze toren geen gelijkenis met "onze" toren.

      Kortom, ik vrees dat ik bovenstaand verhaal van Olijfje moet ontkrachten.
      Maar nogmaals.... ik hoop dat ik ongelijk heb!
      Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd

      Opmerking


      • #4
        Inderdaad magertjes......... helaas!
        Ik ben bij vlagen geniaal, alleen is het nu windstil!

        Opmerking


        • #5
          Dat torentje staat bij de Kathedraal van Maria Ten Hemelopneming die gebouwd is door Iwan de Verschrikkelijke (1559-1585), in die aanbouw is Tsaar Boris Goudoenov met vrouw en kinderen begraven. Hij stierf in 1605.

          Opmerking


          • #6


            Уточья башня. Троице-Сергиева лавра. Сергиев Посад, Россия

            "eenden" toren Troitse Sergiyeva Lavra (Sergius Lavra klooster)




            Колокольня. Троице-Сергиева лавра. Сергиев Посад, Россия

            klokketoren Troitse Sergiyeva Lavra (Sergius Lavra klooster)
            Last edited by Harrie; 20 november 2011, 16:58.

            Opmerking


            • #7
              nog een andere fot van de 'eendentoren"



              en ook de klokkentoren:


              verdere info: http://park.org/Guests/Russia/moscow.../tr-sergm.html

              Opmerking


              • #8
                Eendentoren toch geen kopie van de Stadhuistoren

                Harrie bedankt voor de foto's van de "Eendentoren".
                Ik geef toe even getwijfeld te hebben. Hij lijkt een beetje op de toren van ons Stadshuis, mn. als je naar het balkon kijkt.

                Maar, volgens deze site is de "Eendentoren" uit de 17de eeuw!

                Dus ook dan kan het verhaal niet kloppen, helaas!
                Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd

                Opmerking


                • #9
                  men moet een ding niet vergeten: aan kloosters, torens en kerken werd jarenlang gebouwd, verbouwd en bijgebouwd.
                  Net zoals bij onze Servaaskerk, zijn hier op ht kloostercomplex duidelijk verschillen in architectuur te zien, dat duidelijk op diverse bouwperiodes wijst.

                  En dat het geen exacte copie is, kan best wel zijn :
                  Peter ( niet voor niets de Grote genoemd) was een druk mens, met focus op (de bouw van ) St Petersburg ( om juist van het oude archaische) Moskou weg te gaan en Rusland op velerlei manieren te moderniseren.
                  Dat hij niet een en ander duidelijk persoonlijk bewaakte, ligt in de natuur van zijn dadendrang en prioriteiten.
                  Vergeet niet, veel van dit soort zaken moet men in de juiste context en met kennis van Rusland bekijken...en dan was Maastricht en dat torentje ook weer niet zo belangrijk, als je een stad als St Petersburg gaat bouwen...en als dat torentje een beetje lijkt... kniesoor en zo.
                  Ook al zou de een of ander hier wel anders willen, maar dan zijn we te "überheblich" zo niet arrogant of te pietje precies achtig bezig...
                  Denk dat Pjotr Aleksejevitsj het wel goed gevonden heeft toen hij het resultaat zag...
                  Msschien heeft ook het een of ander glaasje wodka ( Nazdorovie ! ) wel z'n effect gehad...

                  Opmerking


                  • #10
                    Oorspronkelijk geplaatst door Pier Bekijk bericht
                    Dus ook dan kan het verhaal niet kloppen, helaas!
                    Ik vind dat helemaal niet 'helaas', Pier. Waarom zouden wij niet trots en tevreden mogen zijn met een product van eigen bodem, dat - als ik mij goed herinner - in 1685 tot stand kwam?

                    Dit is één van de vele mythen over Maastricht. Hij werd wegens een teveel aan aanbod niet opgenomen in Maastrichtse Mythen (2003), maar ik ben blij dat jullie nu zelf ook constateren dat het onzin is. Wel mooie torens, allebei...

                    Opmerking


                    • #11
                      Oorspronkelijk geplaatst door Ingrid M.H. Evers Bekijk bericht
                      Ik vind dat helemaal niet 'helaas', Pier. Waarom zouden wij niet trots en tevreden mogen zijn met een product van eigen bodem, dat - als ik mij goed herinner - in 1685 tot stand kwam?

                      Dit is één van de vele mythen over Maastricht. Hij werd wegens een teveel aan aanbod niet opgenomen in Maastrichtse Mythen (2003), maar ik ben blij dat jullie nu zelf ook constateren dat het onzin is.

                      hoezo onzin..?
                      Ik lees hier geen argument en de mening van enkelen is geen bewijs, niet dat mijn stelling een bewijs is, maar vind dit toch ook voorbarig voor iemand met een titel... een onderzoek in Rusland hieromtrent zou uitsluitsel kunnen geven, mist documentatie nog voorhanden is. Anders blijft ieders gissing evenveel waard, maar om het naar het rijk der fabelen of onzin te verwijzen, is voor mij te kort door de bocht...met alle respect .
                      Last edited by Harrie; 20 november 2011, 18:27.

                      Opmerking


                      • #12
                        Als de 'eendentoren' het gebouw is waarover het gaat in deze discussie, en die toren is gebouwd in de zeventiende eeuw (1600-1700), kan hij niet door Tsaar Peter gebouwd (laten) zijn na zijn bezoek aan Maastricht, dat in 1717 plaats vond. Anderzijds is uit de gegevens over de stadhuistoren niet te bewijzen dat deze zou zijn gemaakt naar voorbeeld van een vroeg- of midden 17e-eeuws Russisch voorbeeld.

                        Overigens waren er wel veel handelscontacten tussen de Republiek en het tsarenrijk. Het kan zijn dat ergens een beïnvloeding is geweest, maar een hoopvol vermoeden is geen bewijs voor de realiteit. Afgezien daarvan: er zijn ook duidelijke en grote verschillen.

                        En helemaal terzijde: mooie foto's, Harrie.
                        Last edited by Ingrid M.H.Evers; 21 november 2011, 00:37.

                        Opmerking


                        • #13
                          Oorspronkelijk geplaatst door Ingrid M.H. Evers Bekijk bericht
                          Als de 'eendentoren' het gebouw is waarover het gaat in deze discussie, en die toren is gebouwd in de zeventiende eeuw (1600-1700), kan hij niet door Tsaar Peter gebouwd (laten) zijn na zijn bezoek aan Maastricht, dat ruim na 1700 plaats vond. Anderzijds is uit de gegevens over de stadhuistoren niet te bewijzen dat deze zou zijn gemaakt naar voorbeeld van een vroeg- of midden 17e-eeuws Russisch voorbeeld.

                          Ben het niet met je eens, "als" is en blijft een veronderstelling.
                          Zoals ik al zei, een duidelijke uitkomst kan dan alleen maar in Moskou te vinden zijn, mocht er in Moskou documentatie te vinden zijn of overleefd hebben.
                          Denk maar eens aan de verhalen rond Catherina de Grote en haar Barnsteenkamer...
                          Zonder bewijs blijft het een mythe; leuk en aardig, niet bewezen maar ook het tegendeel kan niet worden beweerd...

                          en mbt "Afgezien daarvan: er zijn ook duidelijke en grote verschillen."
                          weer te kort door de bocht en vanuit een westerse bril met te weinig kennis van het toenamlig Rusland bekeken :

                          - het verschil in kennis en opleiding van bouwkunst hier en in Moskou toen
                          - de toppers op alle gebieden ( ok bouwkunst) zaten in St Petersburg
                          - indien er geen bouwplannen meegegaan, moest alles "uit het vuistje" gebeuren, moest men wel improviseren en was "lijken op" acceptabel.


                          Men moet niet vergeten dat het Rusland toen toch wel iets anders was. Dus ook het interpreteren vereist veel kennis van en over Rusland...
                          Last edited by Harrie; 20 november 2011, 18:52.

                          Opmerking


                          • #14
                            Oorspronkelijk geplaatst door Harrie Bekijk bericht
                            Zonder bewijs blijft het een mythe; leuk en aardig, niet bewezen maar ook het tegendeel kan niet worden beweerd...
                            Ja, dat is geloof ik wat ik al zei.

                            Maar ik maak er geen halszaak van: Let's agree to disagree ...

                            Opmerking


                            • #15
                              De toren van het stadhuis (1)

                              Dit draadje begint met een lange posting van Sjef uit 2007. In dat jaar was het op Mestreech Online nog niet gebruikelijk consequent de bron te vermelden waar men iets van over nam. Een beetje goochelen leert echter, dat Sjefs tekst de letterlijke weergave was van een zgn. Archiefsprokkel: een tweewekelijks in De Maaspost verschijnend historisch verhaal over anekdotes die medewerkers van het Gemeentearchief Maastricht vonden in de stukken die zij inventariseerden. Mijn oud-collega's Jo Luijten en Kees Schutgens schreven ooit uitgebreid over de circa 24 uur (!) die Peter de Grote - eerst tien jaar later noemde hij zich 'tsaar' - in 1717 uittrok voor een bezoek aan de vesting Maastricht.

                              De herkomst van de aansluitende posting van olijfje heb ik niet kunnen thuisbrengen. Deze vermeldt:
                              Oorspronkelijk geplaatst door olijfje
                              In 1715 gaf Pieter van der Aa een prentenboek uit met werken van Pieter Post met onder andere vele tekeningen van het Maastrichtse stadhuis. Toen Peter de Grote op 27 juli 1717 een bezoek bracht aan Maastricht en in het stadhuis dineerde, kreeg hij een exemplaar van het prentenboek (sic) aangeboden. (...) Hij scheurde er twee elementen uit die hem wel aanspraken: de toren van het stadhuis en de engel van het voorblad.
                              Luijten en Schutgens vermelden niets over een boek met bouwkundige tekeningen dat door de magistraat aan de Tsaar aller Russen cadeau gegeven zou zijn en dat hij deels zou hebben achtergelaten.


                              Gezien de aard van hun bronnen (zie hieronder) mag veilig worden aangenomen dat zij alle relevante gegevens hebben gezien en dat deze gebeurtenis zich nooit in Maastricht heeft voorgedaan. De trotse schepenen en gezworenen van de Indivieze Raad van de stad - dus de gezamenlijke bestuurders van zowel de Luikse als de Brabantse nativiteit - zouden een dergelijk glorieus geschenk aan een zó hoge bezoeker echt niet onvermeld hebben gelaten en opgetwijfeld hebben laten optekenen in de raadsverdragen.

                              Feit is echter dat ook de eerste opmerking onjuist is. Pieter van der Aa (1659-1733) heeft in 1715 inderdaad een boek met architectuurtekeningen uitgegeven, maar dat betreft het werk van de architect Philips Vingboons (1607-1678 ). Deze werkte voornamelijk in Amsterdam en het stadhuis van Maastricht hoorde niet tot zijn ontwerpen. Het enige dat hij gemeen heeft met Pieter Post (1608-1679) is dat beiden belangrijke vertegenwoordigers zijn van het Hollands classicisme.

                              Volgens deze bron verscheen in 1715 bij Van der Aa wel een herdruk van een Franstalige uitgave van een boek met architectuurtekeningen van Pieter Post, maar die van het stadhuis van Maastricht waren daar niet bij.

                              Bronnen:
                              Voor hun onderzoek raadpleegden Luijten en Schutgens het Archief van de Indivieze Raad Maastricht, nr. 74: Raadsverdragen 1715-1720; de Handschriftencollectie GAM, nr. 653; voor het verhaal over het burchtspel M. Schoonbrood en J.S. Grossier, Schetsen uit de geschiedenis van Maastricht en omstreken, dl. I, Maastricht 1924, 97-99 (de bron waaruit het verslagje van het burchtspel afkomstig was, bleek niet achterhaalbaar) en voor algemene achtergrond Stephen J. Lee, Peter the Great, Londen 1993.
                              Deze archiefsprokkel is in 2010 ook uitgegeven in het Groot Verhalenboek van Maastricht. Zie verder: http://nl.wikipedia.org/wiki/Pieter_Post_; http://nl.wikipedia.org/wiki/Pieter_van_der_Aa ; http://nl.wikipedia.org/wiki/Philips_Vingboons.
                              Last edited by Ingrid M.H.Evers; 21 november 2011, 00:19. Reden: aanvulling en correctie

                              Opmerking

                              Bezig...
                              X