Indien dit uw eerste bezoek is, vergeet dan niet de FAQ te lezen door op de bovenstaande verwijzing te klikken. U dient zich te registreren voordat u kunt gaan posten. Klik op de registreer verwijzing hierboven om te vervolgen. Om te beginnen met het tonen van de berichten selecteert u het forumdeel welke u wil gaan bezoeken middels gebruikmaking van de onderstaande selectie.
Ter info:
Mocht er zich onverhoopt een probleem en/of fout voordoen tijdens uw aanmelding, meldt deze dan aub. aan ons (door op de onderstaande gekleurde tekst te klikken).
Wij zullen u dan via email contacteren en zorg dragen voor uw aanmelding zodat u gebruik kunt maken van het forum! Registreren lukt niet, ik kan mij niet aanmelden!
Tja - dan zit er niks anders op dan aan haar te blijven denken en te hopen dat je haar ooit nog eens treft, kans is nihil. We shall see and read
Ben je trouwens niet bang dat een lifter je berooft midden in de nacht of in de auto?
Jijzelf bent misschien goed van aard maar tegenwoordig kun en mag je dat niet meer van anderen denken...
Ikzelf zou wel uitkijken een wildvreemde in mijn auto te pakken laatst staan in huis..
Theoretisch, maar het hangt ook van ieders persoonlijke wormen en naarden af.
De lifter die ik een paar weken terug oppikte heb ik nochthans aangeboden om bij mij te overnachten, wat hij wel wilde, maar in tweede instantie zag ik daarvan af, omdat mijn ouders al kwamen logeren. En ik hun voorkeur om geen andere logeerders te hebben opneem in de dienst, die ik natuurlijk thuis zelf uitmaak
Chauffeurs haal ik nooit mee naar binnen, al heb ik het een heel enkele keer geloof ik wel aangeboden, om even een bakkie te doen.
Tenslotte was ik aan het liften en niet aan het daten...
Ik kan me voorstellen dat je chauffeurs als man zijnde niet mee naar binnen vraagt maar chauffeuses - zeker als ze zo leuk zijn dat je op een Maastricht forum - wat niks te doen heeft met liften in de kern .... - je relaas erover moet doen?
En nu? Je bent wel verliefd en zij vond je blijkbaar ook leuk... dus wat wordt het vervolg?
Soms moet je van de nood een deugd maken en dus is en blijft dit een gemiste kans voor je
Een wel heel prachtige chauffeuse kon mij tot de liftplaats in Droixhe-Liege brengen. Heerlijk genesteld in mijn derde cabrio ooit werd ik door haar voorzien van verfrissende versnaperingen en bij een laag staande zon reed ze me over de autoroute van Luik naar Maastricht. Een kleine moeite om mij naar huis te brengen...
En had je haar niet binnen gevraagd? Gemiste kans!
Passagier en chauffeur bevinden zich vlak naast elkaar. Ze noemen dat een zone waarin mensen elkaar toe moeten laten, wat we over het algemeen met vreemden niet doen. En een situatie waarin je je gedachten allerlei kanten op kan laten gaan. Waarbij je je eigen status kent (een beetje bezet, maar niet heel erg, maar genoeg om...) en die van de ander mogelijk niet - of wel - maar dat hoeft niets uit te maken. Daar ben ik dan genoeg (of te veel) man voor!
Dus een beetje verliefd, ja, minimaal. En nu dus niet alleen maar nagenieten, maar ook naverdrieten... Ik zal haar nooit meer zien. Tenzij...
Ik twijfel wel hoor. Maar hierbij toch een verslagje. Ik kan het niet laten...
Als ik vanuit Maastricht naar het zuiden lift, autosnelweg 2 volgend, heb ik twee mogelijkheden die ik overweeg. De eerste is een wandelingetje van een half uur naar de oprit van de N2 op het Europaplein, aan het zuidelijke einde van de Sint-Gerardusweg. Dit is de klassieke plek om te vertrekken. De andere mogelijkheid is een kwartier te voet naar de A2-oprit van Gronsveld. Met de klassieke plek ben ik welbekend. 15 keer heb ik er gestaan, door de bank genomen sta ik daar een minuut of tien voor een lift. De oprit bij Gronsveld heb ik twee keer geprobeerd. De eerste keer kregen we een lift voordat we op de oprit stonden. We staken het kruispunt bij de oprit met gestrekte duim over, waarop een passerende Belg direct stopte. De andere keer waren we na een uur nog niet weg, en zijn we naar de klassieke plek gewandeld.
Veel verder dan Luik kom je met die eerste lift vrijwel nooit.
Weer tien ritjes erbij. De laatste had ook een directe verbinding met Maastricht.
De terugweg was vanuit Brussel, waarbij ik koos voor de kleine omweg via het knooppunt bij Namen. Brussel had ik nog nooit lifend verlaten. Na tien minuten op een matig goede plek, verkende ik de straat bij het Delta-station, tot ik de echt goede plek vond. De klassieke plek om Brussel liftend te verlaten richting Namen en toen ging het rap. Op de A4-oprit Bouge bij Namen had ik een paar keer eerder gestaan. Net als toen was ik ook nu erg snel weg. Het is ook een erg geschikte plek om een lift te krijgen, met een zeer hoge zichtbaarheid op een plek waar de meeste chauffeurs moeten stoppen.
Een wel heel prachtige chauffeuse kon mij tot de liftplaats in Droixhe-Liege brengen. Heerlijk genesteld in mijn derde cabrio ooit werd ik door haar voorzien van verfrissende versnaperingen en bij een laag staande zon reed ze me over de autoroute van Luik naar Maastricht. Een kleine moeite om mij naar huis te brengen...
Ik zit achter het PC-scherm met een gevoel van… WOWWWWW!!!!
Het zit zo. Inmiddels ben ik dan al tien jaar regelmatig lifter. Met duim en viltstift en simpelweg rondvragen reis ik regelmatig rond met andermans vervoermiddel. Het dal was 2009 met ongeveer duizend kilometer. De piek was 2007 met bijna 12.000 kilometer liften. Het gemiddelde ligt er een beetje tussenin. Toen ik in Maastricht kwam wonen in 2003 was er een liftersplaats bij het Geusseltstadion, het begin van de snelweg richting Eindhoven en Venlo. Die liftersplaats, met een bord waar liftersplaats op staat, was in de jaren ’80 gekomen, een tijd dat er nog veel studenten waren die in het weekeinde naar de ouderlijke regio liftten. Van deze liftersplaats heb ik tussen 2003 en 2012 vaak gebruik gemaakt. Meestal stond ik er alleen, soms stonden er een of enkele andere lifters. Vorig jaar is men in Maastricht begonnen met grote werkzaamheden aan de weg waar de liftersplaats aan ligt. Er komt een tunnel zodat het doorgaande verkeer onder de stad door gaat. Er zullen dan minder files zijn. Hierdoor is vorig jaar de liftersplaats verdwenen. Deze lag op de plek waar gewerkt moest worden aan de tunnel. En, oh ja, er waren toch al niet zo veel lifters meer. Of toch wel? Een kleine petitie voor het behoud van de liftersplaats leverde tot nu toe 196 ondertekenaars op.
Toen de liftersplaats verdween week ik uit naar de Viaductweg om te liften. Het is net om de hoek van de vroegere liftersplaats. Er is een strook asfalt tussen de rijstroken in, waar chauffeurs op uit kunnen wijken om een lifter op te pikken. Daar is de strook niet speciaal voor gemaakt, maar hij ligt er, dus het kan. Die plek heb ik een tiental keren gebruikt om Maastricht uit te liften, maar dat ging lang zo lekker niet als op de vroegere liftersplaats. De wachttijden zijn er hoger, de ritten korter en er zijn meer (anti-socialen?) die iets menen te moeten roepen naar de lifter. Dit laatste tot politieagenten aan toe. Daar stond ik ook gisteren, zondag, weer om naar een jarig familielid in Brabant te gaan. Maar na 20 minuten dacht ik, aan de overkant, de Terblijterweg, staan de auto’s wel lang voor het rode licht, en je kan er ook makkelijk langs lopen. Want dat kan ook lang niet overal… Ik ging die kant op, maar te voet is dat toch al wel een twintig minuten lopen (hemelsbreed 300 meter) vanwege de wegwerkzaamheden.
Daar waar ik de N2 over stak, de kruising met de Professor Cobbendonkstraat, ontwaarde mijn oog een voor mij zeer aangename situatie, als lifter bezien. WOW! Een strook asfalt, bedoelt als afrit voor het werkverkeer, meteen langs de N2, op een recht gedeelte. Voor ik besefte wat ik zag, stond ik daar met mijn bord Eindhoven. De gedachte dat een bord Den Bosch of Utrecht op die plek ook wel realistisch zou zijn kwam nauwelijks in me op, voor een chauffeur stopte. Zestig, negentig seconden had ik gestaan, hooguit!
De Nederlandse jongeman achter het stuur reed met zijn Hongaarse vriendin in een auto met Hongaars kenteken naar het vliegveld van Eindhoven. Ik reed mee tot het laatste tankstation onder Eindhoven, Groote Bleek, waar ik na een vijftal minuten een lift kreeg tot een afrit bij ’s-Hertogenbosch. Omdat ik de weg ken, wist ik dat die afrit me goed verder zou helpen. Bovendien is het een afrit waar een chauffeur ongebruikelijk simpel weer op de snelweg komt, namelijk door alleen maar rechts af te slaan. Ik stapte dus uit bij de stoplichten – stonden gelukkig op rood – en niet de eerste, maar wel de tweede auto, achter de vorige liet mij meerijden naar het Wilhelminaplein, beter bekend als het Heetmanplein.
Dat plein ligt momenteel compleet overhoop. Dat gold ook voor mijn gebruikelijke liftplekje richting Waalwijk, maar enige minuten verder langs de Vlijmenseweg was weer een mooi strookje asfalt gereserveerd voor de begerige lifter. Daar stond ik dan nog een minuut of twee en ik kon weer mee. Rijmt toch…
Op de terugweg wandelde ik naar de oprit Nieuwkuijk op de A59. Na tien minuten stopte een chauffeur. Bij opritten vind ik het nog altijd jammer dat sommige chauffeurs op de rijstrook stoppen, als er een vluchtstrook naast ligt. Maar deze deed het zo. Ik herkende de man achter het stuur! Het was de vader van mijn beste jeugdvriend! Ik stapte snel in, hoewel hij niet erg ver zou rijden. Uitgestapt naast het ziekenhuis aan de Vlijmenseweg. De weg ziet er daar flink anders uit als een paar jaar terug. Op de kruising vond ik het wel kunnen om te liften. Het was geen plek waar het zeer makkelijk stoppen is voor chauffeurs – en op zulke plekken wacht je soms wat langer. Na een kwartier kon ik mee naar Eindhoven; ik stapte weer op het laatste tankstation voor Eindhoven uit. Daar vroeg ik weer rond en na een minuut of tien kon ik weer mee, voor de laatste rit van de dag, 106 kilometer tot Maastricht.
De komende tijd staat liften vanuit Maastricht richting het noorden bij mij in het teken van: hoe goed is de nieuwe prachtig gelegen plek op het kruispunt N2 met de Professor Cobbendonkstraat. Mijn gevoel zegt, heel goed. Nu volgt een periode van toetsing aan de werkelijkheid!
Sinds de gedeeltelijke verlegging van de N2 vorige week heeft Maastricht weer een (althans, in mijn expertbeoordeling) veel betere liftplek richting Eindhoven/Amsterdam en richting Venlo!
Bij de kruising Professor Cobenhagenstraat/Voltastraat met de N2 ligt nu een uitvoegstrook voor werkverkeer. De plek is beslist ruim voldoende bemeten als liftplek.
Geen idee overigens, hoeveel werkverkeer die exit gebruikt... mogelijk toch wat veel.
Zelf was ik er vanmorgen, zondag, in 90 seconden weer vertrokken. Op zondag is er in ieder geval GEEN werkverkeer.
Leave a comment: