Column Ad van Iterson

[Clio]

Raar... Jullie zijn allemaal zéér lovend over (de columns) van Ad van Iterson.

Ik heb mij niet goed uitgedrukt, Pier. Krantloos geweest zijnde, las ik de columns van Van Iterson alleen als ze hier op MO werden aangehaald, en dan vond ik ze inderdaad meestal lezenswaardig. En dan is er die van vanochtend. Maar ik heb nog vijf weken te gaan...

[Pier]

Raar......
Jullie zijn allemaal zéér lovend over (de columns) van Ad van Iterson.
Jullie zullen ongetwijfeld gelijk hebben, maar ik heb er helemaal niets mee.

Zo zie je maar dat smaken kunnen verschillen.

[Clio]

Dagblad De Limburger (DDL)

Na enkele jaren papieren-krantloos te zijn geweest, heb ik sinds twee dagen weer DDL en de NRC. Eindelijk weer rustig eten, want een digitale krant is eigenlijk een onding als je geen tablet hebt. (Met een tablet vallen er geen kruimels of soep in je laptoptoetsenbord).

Hoe je ook denkt over de NRC: ik krijg weer een hoop hoor en wederhoor binnen, en de cultuur- en wetenschapspagina's in ruime zin zijn een verademing. Maar wat een verschil! Het DDL vol pietluttigheden, hier en daar iets lezenswaardigs (zoals vandaag Van Iterson). Zes proefweken zullen waarschijnlijk wel genoeg zijn... Daarna probeer ik voldoende uit de huis aan huisbladen te halen en voor de echt belangrijke zaken vestig ik mijn hoop op Mestreech Online.

[El Loco]

Impassant, 17-3-2012

Ik vond deze ook weer heel leuk. Wat een contrast toch, deze integere columnist met zijn scherpe observatie, met de rest van het krantenjournaille, dat er niet voor terugdeinst de zaterdagkrant te openen met een artikel over het interne moddergooien van een paar ontevreden (ex-)werknemers van Maastrichtse zwembaden. Op de voorpagina!

Tibet
door Ad van Iterson

Wat wilden de jongens en meisjes later worden? Piloot, vuurtorenwachter, balletdanseres, als het maar hoog in de lucht was. Ik zocht het in omgekeerde richting: omlaag. Wilde putjesschepper worden. Sjiek, die geribbelde slurf laten afzakken in een donkere, natte straatput! Voer voor psychologen, die hartenwens van mij? Vast. Psychologen eten alles. Later, toen ik twintig was, verlegde ik mijn ambitie naar de begane grond. Ik wilde flaneur worden. Gekleed als een dandy de grote boulevards op en neer. In het voetspoor van de flaneur aller flaneurs: de negentiende-eeuwse dichter Charles Baudelaire.

Maar Parijs lag toen niet naast de deur. Je moest drie weken van te voren bij de NBBS-reiswinkel een treinkaart gaan bestellen. Dat kaartje was weliswaar goedkoop, maar toch onbetaalbaar. Dan maar oefenen in Brussel! De Belgische hoofdstad bood een redelijk alternatief voor de Lichtstad. Sinds de afscheiding van Nederland richtte Brussel zich volledig op Parijs. Wij willen ook boulevards! Dwars door de binnenstad werd een rechte lijn getrokken, van noord naar zuid. De Boulevard Anspach was geboren, de breedste en langste boulevard van de Lage Landen. Met typische Parijse appartementen: mansardes en gietijzeren balkons. Je waande je op de Boulevard des Italiens.

Van de week moest ik er weer eens zijn. ‘Moest’: ja, er is veel veranderd sinds mijn flaneurdagen. Tevreden constateerde ik dat er nog altijd veel te zien was. Stijlvolle vrouwen op brede trottoirs, wat wil een mens méér? Verderop, in het midden van de straat, wapperden honderden vlaggen. Welke vlag was dat? Rood-blauwe banen, een gele zon en twee… leeuwen? Ja, vrolijke sneeuwleeuwen! De vlag van Tibet, streng verboden in eigen land! Op de Boulevard Anspach protesteerden zo’n duizend Tibetanen tegen de Chinese overheersing. Kleine mensen met getaande gezichten. Hoofdbanden in de kleuren van de vlag. ‘Free Tibet’ werd gescandeerd en het maakte indruk. ‘Protesteerder’, dacht ik, dat had ik ook kunnen worden.

In de trein naar Luik zat een Tibetaans stelletje. De vlag opgerold. Luikse Tibetanen, die heb je kennelijk ook. Maar de jongen en het meisje stapten mee over op de boemel naar Maastricht. Op het station hoorde ik ze voor het eerst praten. Iemand vroeg in het Maastrichts of ze waren gaan protesteren. „Jao menier, veer veulde us gerope.”

(bron: DDL, 17-3-2012)

[Clio]

Je zou altijd nog kunnen mailen naar redactiemaastricht@mgl.nl. De column staat tenslotte op regiopagina B3.

[El Loco]

Impassant, 30-7-2011

En de laatste Impassant-column van Ad van Iterson:

Bescherming

Zelfs na de kindermoord van Noorwegen weigert Wilders zich één seconde af te vragen: waar ben ik eigenlijk mee bezig? Wat is het effect van mijn woorden? Triomfantelijk twittert hij dat hij zijn toon niet zal temperen. En dat terwijl de forumpagina van zijn aanhangers, om maar wat te noemen, uit de klauwen giert. De slachtoffers van het grootste bloedbad sinds Herodus worden bestempeld als ‘sociaaldemocratische ettertjes’.

Breivik wordt lof toegezwaaid. „Hulde aan de aanslagpleger!” schrijft ene Niehielist. Is dat wat 20,6 procent van de Limburgers voor ogen had? Nee natuurlijk, anders mag de Maas meteen overstromen en de provincie verzwelgen.

‘Niehielist’. Welgekozen schuilnaam. Het nihilisme regeert in Nederland anno 2011. Het zijn niet alleen degenen die achter Wilders aanlopen. Het zijn ook de dertig procent Nederlanders die vinden dat met Wilders best goed valt samen te werken: de hele VVD en tweederde CDA. „Zo is Geert! Jullie weten toch dat hij zich kras uitdrukt.” Hahaha! en over tot de orde van de dag.

Geen misverstand: Wilders draagt geen directe schuld aan het bloedbad. Maar er is akelig veel overlap tussen zijn idioom en dat van Breivik. Daarom heeft Wilders wat uit te leggen, zoals de andere helft van Nederland nu krachtig, maar fatsoenlijk van hem vraagt. Wilders moet „zijn grenzen aangeven”. Wat vindt hij acceptabel gedrag van zijn partij en zijn volgelingen? Hoe wil hij zijn idealen verwezenlijken?

In een speech, onlangs in Rome, roept hij dertien keer op „te vechten” – vooral ook tegen de kleinkinderen van Willem Drees. Is dat figuurlijk of letterlijk bedoeld? Wilders moet het zeggen.

In onze regio moet Laurence Stassen dat doen. Maar de kans dat u mij in een roze mantelpakje ziet lopen is honderd maal groter.

Opvallend: niemand vraagt iets aan Rutte en Verhagen. Ook zij hebben iets aan ons land uit te leggen. Hoeveel legitimiteit schenken zij aan het rechtsradicale ‘gedachtengoed’ door ermee in een gedoogconstructie te zitten? Deze vraag is prangender dan ooit. Lubbers, Van Agt, Klink, Hirsch Ballin, Wijffels, Aantjes, Veerman en Hannie van Leeuwen (helaas geen Limburgse CDA’ers) hadden gelijk, negen maanden geleden. Het is inderdaad misgegaan – erger mis dan zij voor mogelijk hielden. Maar waar is Verhagen nu? Hij twittert zich onnozel, maar geen woord over de slachting.

Om maar te zwijgen over zijn partijgenoot Noël Lebens en VVD’er Mark Verheijen. Deze bestuurders „van ons” zijn zelfs het gedogen voorbij. Gevolg: Limburg is de enige EU-provincie waar radicaal-rechts mee aan de macht is.

Het zou daarom Lebens en Verheijen sieren als zij, in plaats van hun partner Stassen, een duidelijke grens trekken. Tot nu toe is het doodstil op het gouvernement.

Bron: DDL, 30-7-2011

Een moedig stukje (vonden olijfje en ik).

[El Loco]

Deze was ook verdwenen na de server-crash van 25 juli. Op verzoek van olijfje teruggeplaatst:

El Loco, zaterdag 11 juni 2011, 10:07

Ik vind de 'Impassant'-columns van Ad van Iterson in de zaterdagkrant van Dagblad De Limburger altijd om te smullen. Een van de weinige columnisten die echt kan schrijven, altijd tongue-in-cheek, zelden vilein of verbitterd, maar ondertussen weet hij als geen ander de zeitgeist in zijn stad te vangen.

Vier ogen

Het overkomt me vaker: dat ik voor een Hollander word aangezien. In ons eigen Maastricht, bedoel ik. In Holland zelf herkennen ze meestal wel de zuiderling in me. Licht accent. U zeggen. En in het buitenland word ik wel voor een Brit of Ier gehouden. Helemaal een compliment. Al kan dat deels aan mijn drinktempo liggen. Maar in Maastricht word ik niet zelden in het Nederlands aangesproken. En wel door een persoon die ik in een gespleten seconde als stadgenoot heb geregistreerd. Dat doet pijn. Oké, we kennen elkaar niet. Maar waarom herken ik u wél als Maastrichtenaar maar u mij niet? Komt het door mijn houding? Door mijn brilletje? Ik ben toch niet de enige verlegen Sjeng met vier ogen?

Het kan altijd erger. Ik was op reis geweest. Als je dan terug bent in je eigen stad houd je iets van de toerist. Voor een paar dagen. Je loopt langzamer. Je neemt meer details op. Je gaat eens ergens zitten. Op de walmuur, bijvoorbeeld. Tussen Heksenhoek en Zwingelput staan banken die begrip hebben voor je lichaam. Er kwam een man aanlopen. Hij maakte een gebaar: vond ik het goed dat hij naast me...? Ik gebaarde terug: allicht. Zèt uuch.

De man was een metroman. Geen macho met malende kaken en donkere blik door de wenkbrauwen, backpacker met de duurste outfit. Hij had inderdaad een rugzakje, dat indirect uit de wasmachine leek te zijn gekomen. Daaruit haalde hij volkoren toastjes en een bakje guacamole. Hij smeerde een torentje. „Van beroep ben ik dansleraar”, zei hij toen hij een toastje op de rug van mijn hand legde. Zijn ogen waren te blauw om doordringend te kunnen kijken. „Men heeft afscheid van mij moeten nemen. Nu overweeg ik diplomaat te worden. Ik denk dat ik het kan.” „O”, zei ik een beetje dom. Ik ben nog nooit een diplomaat op de walmuur tegengekomen, zelfs geen aspirant- diplomaat.

„Diplomaat. Dansen met woorden. En weg uit Maastricht. Een mooie stad, met een rijke kunsttraditie, maar het wordt steeds moeilijker voor mensen als ik. Het provinciebestuur is al in handen gevallen van...” „Diplomaat lijkt me interessant”, onderbrak ik hem. Alsof ik niet weet wat hier aan de hand is!

Hij keek me opnieuw aan. „En jij...” „Ik...”Wat moest ik zeggen? Of ik nog toekomst zie in het hartland? Ik geloof dat ik onbewust mijn schouders heb opgehaald. Met een gebaar van ‘laten we het er maar niet meer over hebben’ gaf hij me nog een toastje met guacamole. Hij ging op een andere bil zitten en vroeg: „Is dit je eerste bezoek aan Maastricht?”

Bron: DDL, 11-6-2011