Aankondiging

Sluiten
No announcement yet.

Aussendienststelle Maastricht van de RSHA

Sluiten
X
  • Filter
  • Tijd
  • Tonen
Clear All
nieuwe berichten

  • #31
    Politie verleende ook steun aan verzet

    Ad van Liempt over zijn nieuwe boek. Bron: Historisch Nieuwblad
    woensdag 20 maart 2013

    Het beeld dat de Nederlandse politie vooral collabeerde met de Duitsers, klopt niet. Dit schrijft Ad van Liempt - journalist, schrijver en oud-hoofdredacteur van het tv-programma Nova - in zijn nieuwste boek De jacht op het verzet. "Het beeld van de "foute" politie komt vooral door het optreden van een klein deel van de politie, die als uitvoerend orgaan van Sicherheitsdienst en Sicherheitspolizei (SiPo) opereerde".
    door Floris Betlem
    Waar heeft u onderzoek naar gedaan en wat voor materiaal heeft u gebruikt?
    "Samen met vijf historici heb ik honderden strafdossiers in het Centraal Archief Bijzondere Rechtspleging (CABR) bestudeerd. In dit archief bevinden zich strafdossiers van personen die na de oorlog beschuldigd werden van samenwerking met de Duitse bezetter, het in dienst treden bij de vijandelijke krijgsmacht, verraad of NSB-lidmaatschap. Dat was nog nauwelijks onderzocht, vooral omdat het ontzettend arbeidsintensief is. Deze CABR-dossiers bevatten veel informatie over de jacht op verzetsleden, verhoren en veroordelingen. Hierdoor krijg je als onderzoeker een goed beeld van de verzetsbestrijders en hun methodes. Wat mij daarbij vooral opviel was de excessieve hoeveelheid alcohol en geweld dat gebruikt werd door de verzetsjagers. Robert Hoffmann bijvoorbeeld, van de SiPo in Rotterdam, sloeg bijna alle verdachten in de verhoorkamer een gebroken kaak".
    Wat was de rol van de Nederlandse politie tijdens de Duitse bezetting?
    "De Duitse bezetters konden het niet alleen, ze hadden te weinig mensen om de illegaliteit effectief te bestrijden. De jacht op verzetsleden werd daarom vaak uitbesteed aan de Nederlanders: de politie, en de Landwacht. Dat was een paramilitaire organisatie die in 1943 werd opgericht en voornamelijk uit NSB'ers bestond. De verhoren werden daarna vaak uitgevoerd door leden van de Sicherheitsdienst en de SiPo. Een deel van de politie werkte intensief mee, maar er waren minstens zoveel agenten die het verzet hielpen. Daarom is het zo moeilijk een algemeen beeld van "de" politie te geven. Wel is na de oorlog acht procent van de politie ontslagen wegens collaboratie, dat is een behoorlijk hoog percentage. Daarnaast werden veel agenten in rangen teruggezet".
    Was de onstabiele persoonlijkheid van politiechef Versloot kenmerkend voor personen die met de Duitse bezetter samenwerkten?
    "Er zijn maar weinig collaborateurs na de oorlog psychiatrisch onderzocht, wat dat betreft vormt Versloot daarin een uitzondering. Maar er waren duidelijke aanleidingen dat Versloot geestelijk onderzocht moest worden, want zijn onvoorspelbare gedrag was zelfs tijdens de oorlog opmerkelijk te noemen. Ik durf niet te stellen dat het percentage van mensen met een psychische stoornis hoger lag bij de NSB, de Landwacht en de Nederlandse SS in vergelijking tot andere organisaties. Zoals bij elke beweging komen er mensen op af met uiteenlopende motieven, persoonlijkheden en achtergronden."
    Was het verzet niet oppermachtig geweest als er net zoveel mensen aan hadden meegedaan als aan de kant van de Duitsers?
    "Driehonderdduizend mensen zaten aan het einde van de oorlog ondergedoken, dat was niet mogelijk geweest als maar een klein percentage van de Nederlandse bevolking aan de illegaliteit had meegedaan. Hoe kan het dan dat er zoveel Joden zijn afgevoerd? Daar is wel een verklaring voor: het verzet nam pas in omvang toe na de April-meistakingen van 1943, georganiseerd tegen het besluit om Nederlandse mannen die in 1940 gedemobiliseerd waren op te roepen voor de Arbeitseinsatz in Duitsland.
    Het was daarna ook meteen afgelopen met de "zachte" aanpak van de Duitse bezetter en er volgde een periode van keiharde repressie. Wat ik daarbij opmerkelijk vond was de onbeperkte macht die verzetsbestrijders hadden aan het einde van de oorlog door het Niedermachungsbefehl. Iedereen die verdacht werd van verzetsdaden kon geëxecuteerd worden, er was geen spoor van rechtspraak meer. Bovendien konden kleine aanleidingen grote gevolgen hebben. In de strafdossiers ben ik een verhaal tegengekomen van een man die, waarschijnlijk per ongeluk, zijn pruimtabak tegen de gevel van een NSB-kantoor had aangespuugd, daarvoor werd opgepakt en een half jaar later omkwam in een concentratiekamp."
    Last edited by Pier; 6 mei 2019, 11:07.
    De leefs mer eine kier .

    Opmerking


    • #32
      Een aanvulling op voorgaande posting

      De Jacht op het Verzet

      Den Haag, 15 maart 2013 (bron: webmailing site Ga het Na)


      Na het succesvolle boek Jodenjacht dat Ad van Liempt vorig jaar schreef, verschijnt nu De Jacht op het Verzet. Het boek is het resultaat van een onderzoek dat Van Liempt met vijf jonge onderzoekers deed in het Centraal Archief Bijzondere Rechtspleging (CABR) in het Nationaal Archief. De resultaten zijn even schokkend en verrassend als in zijn vorige boek: de wreedheid en het sadisme, gestimuleerd door overmatig drankgebruik, van een fanatieke groep NSB'ers heeft veel verzetsmensen de dood in gejaagd.
      In meer dan 200 strafdossiers van veroordeelde oorlogsmisdadigers, Duitsers en Nederlanders, zijn de namen gevonden van 12.000 mensen die in de oorlog werden gearresteerd voor activiteiten die de bezetter onwelgevallig waren. Dit kon uiteenlopen van het dragen van een speldje tot een gewapende aanslag op een Weermachtsoldaat.

      Zoektocht van nabestaanden

      Van de meeste arrestanten waren de gegevens over hun gevangenneming tot nu toe onvindbaar. Ze waren vaak alleen terug te vinden in de strafdossiers van de agenten die hen oppakten, en vrijwel niemand weet wie dat zijn. Dankzij de gevonden gegevens in het CABR kan het Nationaal Archief, dat de dossiers van de bijzondere rechtspleging beheert, nu geïnteresseerde nabestaanden beter helpen als zij meer willen weten over de verzetsacties van hun verwanten.

      Honderden verhalen

      De onderzoekers Marie-Cecile van Hintum, Margot van Kooten, Anne-Marie Mreijen, Elias van der Plicht en Liesbeth Sparks hebben honderden verhalen opgetekend. In De Jacht op het Verzet staat de weerslag ervan zoveel mogelijk thematisch gerangschikt. Het boek geeft een overzichtelijk beeld van de manier waarop de Sicherheitsdienst, met hulp van speciale politie-eenheden en ook organisaties als de Landwacht, het verzet in Nederland probeerde te onderdrukken.

      Opmerkelijke en schokkende feiten

      Wat daarbij vooral opvalt is de enorme escalatie van geweld, die zich vooral vanaf de april-mei-stakingen van 1943 aftekende. De sfeer in het land werd steeds grimmiger, de middelen van het verzet én van de Duitse terreur steeds harder. Op het laatst, vanaf najaar 1944, overschreed de bezettingsmacht alle grenzen van menselijkheid. Daarbij hebben zich huiveringwekkende excessen voorgedaan: ongecontroleerde macht was in handen gekomen van totaal incapabele mannen, die redeloos hun frustraties botvierden op hun slachtoffers.

      Maar dat is niet het enige opmerkelijke aspect van de jacht op het verzet. De bezetter wist zich geen raad met kleine verzetsdaden, met min of meer ludieke acties: daarvan raakte hij totaal van de kook, met soms dramatische gevolgen. En heel bijzonder is ook de tot dusver nooit onderkende factor alcohol. In de strafdossiers stuitten de onderzoekers voortdurend op wandaden gepleegd in totale dronkenschap, en ook op drinkgelagen van agenten of landwachters die met jenever hun opspelende geweten probeerden te sussen.

      Van groot belang in de organisatie van de Duitse terreur was ook de stijl van de leider. In dit boek is een aantal van die leiders, bekend of vrijwel onbekend, nader uitgelicht: ambitieuze, vaak omhoog gevallen mannen, die het leven van de medemens ondergeschikt maakten aan hun drang naar macht.

      Verschijningsdatum: De Jacht op het Verzet verschijnt 14 maart bij uitgeverij Balans en kost 19,95 euro. Het televisieprogramma Andere Tijden besteedt zondag 17 maart [2013] aandacht aan het boek, en in het bijzonder aan de Landwacht.
      Last edited by Ingrid M.H.Evers; 4 mei 2019, 14:24.

      Opmerking


      • #33
        strobel

        Oorspronkelijk geplaatst door Breur Bekijk bericht
        Ja, ook dat hij zou aangehouden in Düsseldorf. Bleek achteraf iemand anders te zijn. Werk aan een reportage over Ströbel. Weldra meer.
        Last edited by Pier; 6 mei 2019, 11:08.

        Opmerking


        • #34
          Reisdocument van de Ein- und Ausreisestelle Maastricht. Mevrouw Lilly Thiele was zéér pro Duits en was begunstigend lid van de SS, steunde de WA met een beker voor een marschwedstrijd en collecteerde voor de Winterhulp. Tevens hing ook de Duitse vlag uit bij haar. Ze woonde in dezelfde straat als de Ein- und Ausreisestelle op de Wyckersingel 79.


          Last edited by Pier; 6 mei 2019, 11:08.

          Opmerking


          • #35
            Witte Huis

            Zag vandaag tijdens de lunch onderstaande herinneringsplaquette.



            Geplaatst op de oostgevel (hoe toepasselijk)
            Kompleminte

            Toller

            Opmerking


            • #36
              In #1 wordt beweerd dat Wilhelminasingel 71 door de Duitsers geconfisqueerd is van een gedeporteerde Joodse familie.
              De SD vond daar in 1942 onderdak.
              Bij Comité Struikelstenen, noch bij het Joods Monument is bekend dat daar een Joodse familie gewoond zou hebben.
              Weet iemand van wie de Duitsers dat pand hebben 'overgenomen'?
              Last edited by Jef-VMG; 4 mei 2019, 15:36. Reden: vergissing hersteld
              Kiek ins nao bove !
              http://www.maastrichtsegevelstenen.nl

              Opmerking


              • #37
                Jef: uit een krantenannonce in het Advertentieblad van het departement van de Wester-Eems van 27 september 1941 blijkt dat het Assurantiekantoor van JOS. STROOM & Zn. overgeplaatst werd van de Wilhelminasingel 71 naar de Bredestraat 6.
                De leefs mer eine kier .

                Opmerking


                • #38
                  Oorspronkelijk geplaatst door Breur Bekijk bericht
                  Jef: uit een krantenannonce in het Advertentieblad van het departement van de Wester-Eems van 27 september 1941 blijkt dat het Assurantiekantoor van JOS. STROOM & Zn. overgeplaatst werd van de Wilhelminasingel 71 naar de Bredestraat 6.
                  En er is nog een advertentie (met dank aan Harrie B.) d.d. 16-8-1941 m.b.t. de verkoping van een 'renteniershuis met tuin aan de Wilhelminasingel 71 op 19 augustus 1941 om 10 uur in achterlokaal café Victoria Taverne aan de W.-Brugstraat. Not. Danco.

                  Zouden de Duitsers het dan legaal op een nette manier van Stroom & Zn gekocht kunnen hebben, of zit het anders in elkaar?

                  Vraag me trouwens af wat hier bedoeld wordt met een 'renteniershuis'.
                  Kiek ins nao bove !
                  http://www.maastrichtsegevelstenen.nl

                  Opmerking


                  • #39
                    Wat betreft de vraag naar de rechtmatigheid van de transactie: zou die niet te vinden moeten zijn in de notariële archieven (van Danco?) bij het RHCL?
                    Last edited by Ingrid M.H.Evers; 4 mei 2019, 16:22. Reden: geredresseerde fout

                    Opmerking


                    • #40
                      Wat betreft het pand Wilhelminasingel 71: de bovenvermelde krantenberichten worden ondersteund door het Adresboek 1938 en de telefoonboeken van 1940-1942 (de laatste zijn te vinden op Delpher). Het pand was van de assuradeur/makelaar/administrateur Jos Stroom en Zn., die het in augustus 1941 te koop zette. De SD/SIPO zouden zich eerst in juli 1942 in het pand hebben gevestigd. Dus wat gebeurde er tussen de verhuizing van Stroom en het betrekken door de SD c.s.? Wie bewoonde in die periode Wilhelminasingel 71? Was er misschien toch nog een eerdere eigenaar?

                      Het telefoonboek van 1943 levert geen nadere gegevens, ook niet het gegeven dat de SD nu in het pand zit. Ik heb al eerder moeten constateren, dat de Duitse instanties niet worden vermeld in de Nederlandse telefoongidsen. Wie zelf eens wil zoeken, moet er wel aan denken dat straatnamen in dergelijke gidsen werden afgekort. Wilhelminasingel wordt dan Wilhelminasing. Bedenk ook dat na enige tijd alle straatnamen die aan het koningshuis herinnerden, werden omgedoopt. In de telefoongids van 1943 heet de Wilhelminasingel dan ook Wijkersing(el).

                      Interessant is de vraag, wat de gemeente met een dergelijk pand deed na de oorlog. Wie kon het opbrengen in dat huis van horror te wonen? Het blijkt, dat de marechaussee in de oorlog op nr. 73 haar staf had zitten. Na de oorlog heeft men in elk geval tot 1948 het aanpalende pand voor de dienst erbij getrokken en zodoende geleidelijk aan losgeweekt van het demonische verleden.
                      Last edited by Ingrid M.H.Evers; 4 mei 2019, 20:22.

                      Opmerking

                      Bezig...
                      X