Huis "reinende aan dem armen van Maastricht"

[Jo Pluymakers]

De al eerder aangehaalde Memorie van Successie uit 1917 levert weer twee nieuwe vragen op!

Er wordt beschreven dat de overledene ook een huis naliet met stal, schuur en weide op Caberg, Gemeente Oud Vroenhoven, sectie H. 583, 584 en 585 tezamen groot 48 roeden en 55 ellen
- Naar welke hedendaagse maten moet ik dit vertalen?

Ook wordt aangegeven dat het huis en toebehoren was "reinende aan den armen van Maastricht".
- Wat zou ik hieronder moeten verstaan?

Alvast dank voor de reacties.

[Verwijderde gebruiker]

Een el = 0,669. Kleine roede 0,2005. Grote roede 4,0107 en bunder 80,2138 m althans te Maastricht. De roede als lengtemaat = 4,4781 m.

[Ingrid M.H.Evers]

'Reinende' betekent 'grenzend aan'. 'De armen van Maastricht' is wat lastiger. Het betekent dat de opbrengst van de aanpalende percelen (huur, opbrengst oogst etc.) ten goede kwam aan de Maastrichtse armen, met andere woorden: de opbrengst droeg bij aan de financiering van de armentafel. De term 'de armen van Maastricht' wijst erop dat hier de armen bedoeld zijn die vielen onder de zorg van het toenmalige stadsbestuur. De betreffende armentafel is dan die van de (Grote) Heilige Geest, aan de Markt. De vier parochies hadden zelf ook een armentafel (een fonds voor de zorg van armen). Als een ervan hier zou zijn bedoeld, had er geen 'Maastricht' gestaan, maar bijvoorbeeld 'de armen van Sint Nicolaas (= Onze Lieve Vrouwe)'. Of er was rechtstreeks verwezen naar de betreffende armentafel.

Oeps, ik zie nu dat u spreekt over een memorie van successie uit 1917. De bovengenoemde armentafels zijn opgeheven in 1796/97 en alle bezittingen en goederen zijn toen ondergebracht bij een nieuw, niet religieus gebonden instituut, de Bienfaisance. Na de Franse Tijd werd dat het Burgerlijk Armbestuur (BA). Het pand grensde dus aan land dat in 1917 door het BA werd beheerd met het doel dat de opbrengst de armen ten goede kwam. De invulling daarvan was misschien niet meer hetzelfde als in de achttiende eeuw, maar het is ontegenzeglijk juist dat een ziekenhuis als Calvariënberg, tehuizen voor ouden van dagen en dergelijke meer, waar de arme zieken gratis verzorgd werden, een groot goed waren.

Vanaf de jaren 1950 heeft het BA mede door de veranderde wetgeving dergelijke taken afgestoten. Ook is de naam veranderd in Stichting Elisabeth Strouven. Nog altijd bezit deze stichting veel onroerend goed in Maastricht en omgeving en gaat voort de rente van haar aanzienlijke kapitaal te spenderen aan de burgers van Maastricht. Tal van verenigingen, particuliere hulpverleners en instituten kunnen ervan getuigen.

[Jo Pluymakers]

Voor beide reacties een groot Merci !