Tweet
Onderstaand artikel van Martin Bril (1959-2009) uit 2005 vond ik in het archief van de Volkskrant.
Maastricht
Martin Bril − 03/03/05, 00:00
De eerste indruk is altijd: wat is dit een mooie stad. Geen papiertje op straat, geen hondendrol, geen leeg blikje, niets....
Na de eerste indruk komt de claustrofobie.
Is er geen achterbuurt? Zijn er geen kraakpanden, hoeren, dichtgetimmerde huizen waar toch mensen in wonen, geen straatjes waar je liever niet doorheen gaat, geen plekken waar opgeschoten jongens rondhangen, geen smerige, slechtverlichte, naar pis stinkende stegen?
Nee, in Maastricht niet.
De binnenstad van Maastricht wordt de City genoemd. Dat is niet voor niets. Aan de Markt, waar nog een paar straten zijn die in ieder geval iets authentiek rommeligs uitstralen, ligt een enorme bouwput waar het Mosae Forum verrijst - een futuristisch complex dat bestuursdiensten en winkels moet bevatten en dat aansluit op een grote, nieuwe promenade langs de Maas. Op de schuttingen om de put hangt reclame voor het project. 'Lekker shoppen!' en ''s Avonds genieten van een wandeling langs de Maas.' Het zijn de obsessies van Maastricht.
Lekker shoppen.
En genieten.
Er wordt alles aan gedaan om deze obsessies ruim baan te geven, maar er is toch een probleem: drugstoerisme. Van heinde en verre komt de jeugd met oude auto's die stuiteren op de maat van kwaadaardige gangster-rap de binnenstad in om bij een van de achttien geregistreerde coffeeshops of in een van de tweehonderd illegale drugspanden wiet en stuff te kopen. Dat levert een enorm parkeerprobleem op.
En imagoschade.
Ik kan me daar wel een voorstelling van maken. Kom je als ondernemend, goedverdienend echtpaar in je glimmende Mercedes op zaterdagmiddag naar Maastricht om voor hem een nieuwe pullover bij de Society Shop te kopen en daarna een vorkje bij Toine Hermsen te prikken, rij je uren rondjes op zoek naar een parkeerplaats. Zo'n echtpaar blijft de volgende keer mokkend thuis.
Wat te doen?
De plannen van Gerd Leers, misschien wel de beste burgemeester van Nederland, zijn simpel. De illegale drugspanden moeten gesloten worden (law and order) en het drugsverkeer moet al in een vroeg stadium worden opgevangen, met coffeeshops langs de snelweg en aan de grens. In Venlo is met die aanpak in de binnenstad een hoop parkeerruimte vrijgekomen - de jeugd blowt daar ver buiten de bebouwde kom, in een schitterende voorziening naast een autokerkhof, op nog geen vijftig meter van de Duitse grens.
Prima oplossing.
Maar toch wringt er iets, en dat is dat het uiteindelijk zo'n keurige stad oplevert. Alles wat vies, voos en lelijk is, alles wat naar treurigheid en armoede neigt, alles waar de burger aanstoot aan kan nemen, is dan verdwenen - verbannen naar plekken ver weg van het centrum, uit het oog, uit het hart. Het doet een beetje aan apartheid denken, niet voor niets het enige Nederlandse woord dat wereldberoemd is.
Na de softdrugsgebruikers zijn de rokers, de niet-benevelde allochtonen, de navelpiercings, de afzakkende broeken, de daklozen, de alleenstaande vrouwen die te veel drinken, de armen, de andersdenkenden en de kunstenaars aan de beurt om de City te verlaten. Ook zij veroorzaken in the long run te veel parkeerproblemen en imagoschade, wedden?
Maastricht
Martin Bril − 03/03/05, 00:00
De eerste indruk is altijd: wat is dit een mooie stad. Geen papiertje op straat, geen hondendrol, geen leeg blikje, niets....
Na de eerste indruk komt de claustrofobie.
Is er geen achterbuurt? Zijn er geen kraakpanden, hoeren, dichtgetimmerde huizen waar toch mensen in wonen, geen straatjes waar je liever niet doorheen gaat, geen plekken waar opgeschoten jongens rondhangen, geen smerige, slechtverlichte, naar pis stinkende stegen?
Nee, in Maastricht niet.
De binnenstad van Maastricht wordt de City genoemd. Dat is niet voor niets. Aan de Markt, waar nog een paar straten zijn die in ieder geval iets authentiek rommeligs uitstralen, ligt een enorme bouwput waar het Mosae Forum verrijst - een futuristisch complex dat bestuursdiensten en winkels moet bevatten en dat aansluit op een grote, nieuwe promenade langs de Maas. Op de schuttingen om de put hangt reclame voor het project. 'Lekker shoppen!' en ''s Avonds genieten van een wandeling langs de Maas.' Het zijn de obsessies van Maastricht.
Lekker shoppen.
En genieten.
Er wordt alles aan gedaan om deze obsessies ruim baan te geven, maar er is toch een probleem: drugstoerisme. Van heinde en verre komt de jeugd met oude auto's die stuiteren op de maat van kwaadaardige gangster-rap de binnenstad in om bij een van de achttien geregistreerde coffeeshops of in een van de tweehonderd illegale drugspanden wiet en stuff te kopen. Dat levert een enorm parkeerprobleem op.
En imagoschade.
Ik kan me daar wel een voorstelling van maken. Kom je als ondernemend, goedverdienend echtpaar in je glimmende Mercedes op zaterdagmiddag naar Maastricht om voor hem een nieuwe pullover bij de Society Shop te kopen en daarna een vorkje bij Toine Hermsen te prikken, rij je uren rondjes op zoek naar een parkeerplaats. Zo'n echtpaar blijft de volgende keer mokkend thuis.
Wat te doen?
De plannen van Gerd Leers, misschien wel de beste burgemeester van Nederland, zijn simpel. De illegale drugspanden moeten gesloten worden (law and order) en het drugsverkeer moet al in een vroeg stadium worden opgevangen, met coffeeshops langs de snelweg en aan de grens. In Venlo is met die aanpak in de binnenstad een hoop parkeerruimte vrijgekomen - de jeugd blowt daar ver buiten de bebouwde kom, in een schitterende voorziening naast een autokerkhof, op nog geen vijftig meter van de Duitse grens.
Prima oplossing.
Maar toch wringt er iets, en dat is dat het uiteindelijk zo'n keurige stad oplevert. Alles wat vies, voos en lelijk is, alles wat naar treurigheid en armoede neigt, alles waar de burger aanstoot aan kan nemen, is dan verdwenen - verbannen naar plekken ver weg van het centrum, uit het oog, uit het hart. Het doet een beetje aan apartheid denken, niet voor niets het enige Nederlandse woord dat wereldberoemd is.
Na de softdrugsgebruikers zijn de rokers, de niet-benevelde allochtonen, de navelpiercings, de afzakkende broeken, de daklozen, de alleenstaande vrouwen die te veel drinken, de armen, de andersdenkenden en de kunstenaars aan de beurt om de City te verlaten. Ook zij veroorzaken in the long run te veel parkeerproblemen en imagoschade, wedden?
Opmerking