Burgerparticipatie en de rol van de buurten en haar vertegenwoordigers 2014-2018.

[Antonius]

Uitgangspunt:

Het succesvol afronden van lopende projecten
is een prioriteit van het nieuwe college.
Want juist het afmaken hiervan is nu de kunst.

Bron: Coalitieakkoord 2014 – 2018

Soms moet je die stukken nogmaals lezen...! (bugetten en begrotingen)

Maar participatie, burgerparticipatie is eigenlijk pro deo, gratis en voor iedereen.
Ten minste als ik over het woord participeren nadenk en er een betekenis aan geef komt dat eruit.

Participeren, analoog aan andere uitingen van een mens in een samenleving, is omdat men zelf wil deelnemen aan en daarmee schenkt aan die samenleving, dus een schenking doet *** .

L' art pour L' art
Politiek omdat en wegens de Politiek
Vechten om te vechten (WK gerelateerd)
Zeuren omdat je een zeurpiet bent.
Campus = pm ( Pro memorie, ter herinnering ) ***

Allemaal behoeften die een invulling willen.

Dus Participeren is prachtig als het van harte komt en gratis gegeven wordt.
Zodra het geld kost van iemand anders en zonder diens instemming moet je ophouden.

-er staan dus veel pm posten op die begroting en dat terwijl het geld er niet eens was!

ergo => de vraag van de politiek is dus om een gift / geschenk als voorwaarde te stellen opdat het "geheel" kan blijven bewegen.
een perpetuum mobile
wat weten we daarover? Juist! Onmogelijk.

En dat wil men lokaal en nationaal niet begrijpen.

[Painterartist]

l'art pour l'art is een Franse kreet uit het begin van de 19de eeuw, letterlijk vertaald betekend dit zoveel als: 'kunst om kunst'.
Het is een omstreden kunstopvatting die stelt dat de enige maatstaf voor kunst intrinsiek is en dus geen enkele morele, pedagogische, didactische of utilitaristische functie heeft of hoeft te hebben.

Kijk en daar lijkt de huidige Maastrichtse politiek nu ook op. Politiek om politiek en zeker niet als doel om tot besluiten te komen. Besluitvorming is blijkbaar een heet hangijzer. Daarom wil men dit blijkbaar zolang mogelijk uitstellen. Het instelling van diverse inspraakcommissies (inspraak op papier, dus vaak een wassen neus ) is een van die middelen om de besluitvorming te traineren! Zo ook de z.g.n "participatie van de burger" die we ook kunnen onderbrengen in de trukendoos van onze bestuurders. Waarom is men zo bang om iets te besluiten, waarom is de weg van de besluitvorming zo lang?
Democratische besluitvorming zal men ons dan als antwoord geven. Maar welke burger interesseert het uit welk potje de AED's (en de instandhouding daar van) betaald gaan worden? Het geld is er, dus dat is het probleem niet. Nee, het probleem wordt gemaakt en in de tussen tijd is de kans groot dat het hele AED-project verzand. Het draaikonten gedrag van onze bestuurders werkt natuurlijk ook niet motiverend op de vrijwilligers die bij dit project betrokken zijn. Tja en als het uiteindelijk (mede door het uitblijven van besluitvorming) verzand is dan kan het wel weer voor veel geld opgestart worden maar dat lijkt me ook niet wenselijk. Het AED project kan levensreddend zijn en verdiend alle aandacht.... en niet het gekissebis uit welk potje het betaald wordt. Geld voor aanvulling op een tekort van de Geuselt-sporthal kon men naar verluid wel uit een ander, het WMO-potje halen.

[Verwijderde gebruiker]

Keukentafelgesprek en vrijblijvendheid.

Iedere burger heeft het recht zijn wensen en klanten aan een gemeentebestuur kenbaar te maken. Dat kan per brief, middels afspraak met een ambtenaar en/of een gemeenteraadslid/wethouder. Bekeken kan dan worden of het gevraagde grond heeft, uitvoerbaar is of geen hout snijdt.
Zijn er vragen als groepen buurtbewoners dat kan dat zelf georganiseerd worden. In principe heb je daar geen buurtkader voor nodig. Wel is het handig als je via een buurtkader handelt. Ons kent ons - en sommige personen zijn gemakkelijker benaderbaar.
Vreemd en opmerkelijk vind ik, dat van de zgn. keukentafelgesprekken geen verslag gemaakt hoeft te worden. Hoe kun je dan zien of de gemaakte afspraken correct genoteerd zijn en welke taken wel of niet uitgevoerd zijn? De uitslag van een keukentafelgesprek is onvoorspelbaar en iedereen kan achteraf bij niet bereikte resultaat zijn handen in onschuld wassen. Althans dat is mijn voorlopige conclusie.

off the record...

Bij mijn vraag aan buurtgericht werken.
Oa verslagen vergaderingen kreeg ik dit antwoord

Beste meneer .

Naar aanleiding van onderstaande kan ik u van het volgende op de hoogte stellen.
Sinds 2013 heeft de gemeente haar werkwijze ten aanzien van de wijkoverleggen aangepast Er vinden op uitnodiging van de gemeente geen wijkteams meer plaats.
De wijkteams zijn voor de binnenstad omgezet in keukentafelgesprekken. Deze worden door de buurtkaders dan wel buurtbewoners vorm gegeven. Zij bepalen de agenda en bepalen tevens in hoeverre zij behoefte hebben aan een verslag. Wij maken deze verslagen niet. Wij verwijzen direct door naar betreffende inhoudelijke collega’s van de gemeente of andere partijen.
Onderstaand treft u een overzicht van de gevoerde gesprekken.
Tevens treft u een laatste verslag dat in 2013 is gemaakt aan.
Voor rondgangen geld hetzelfde. Ook hiervan wordt door ons geen verslag gemaakt en de buurt bepaald de thema’s en de behoefte aan een verslag.

Aan keukentafelgesprek adviseert Stadsdeelmanager welke inhoudelijke ambtenaar rechtstreeks gecontacteerd kan worden. Er wordt geen verslag gemaakt.

Voor mij en meerdere is dit niks nieuws Keukentafel gesprekken

Deze reactie is waarschijnlijk van een van de verantwoordelijken van Bureau Buurtgericht Werken. De webpagina van de gemeente Maastricht geeft echter een ander verhaal dat u HIER kunt lezen.
Nu kan je met deze reactie een aantal kanten op, allereerst zou ik dan willen weten wat nu het officiële beleid is. En is dit beleid wat dat dan ook mag zijn kenbaar en openbaar gemaakt.
Dan wat betreft het maken van verslagen. Het doel van verslagen is om afspraken vast te leggen al dan niet met argumenten, standpunten dan wel prioriteiten. Het een en ander moet een zekere overeenstemming aangeven. Als er geen verslag wordt gemaakt of dit wordt overgelaten aan buurtbewoners, dan hoeft een gemeentelijk amtenaar of officiële vertegenwoordiger niet meer worden aangesproken of enige verantwoording af te leggen. Zelfs niet binnen het gemeentelijk apparaat dan wel door gemeenteraadsleden. Dan heeft zo'n keukentafelgesprek geen enkele waarde meer. Het wordt een gemeenteloket aan de keukentafel. Hetzelfde geldt voor de vertegenwoordiger van de buurt, als er geen afspraken hoeven worden vastgelegd etc. Dan is er geen enkele verantwoording nodig, dan is er niet waaraan buurtbewoners waarde aan kunnen ontlenen.
In een feite wordt alles 'off the record'.
De enigste opening die de bovenstaande biedt is dat elke buurtbewoner met een keukentafelgesprek kan aanvragen met een vertegenwoordiger van de gemeente. Er staat:
De wijkteams zijn voor de binnenstad omgezet in keukentafelgesprekken. Deze worden door de buurtkaders dan wel buurtbewoners vorm gegeven.
Ik denk toch voorzichtig dat dit soort reacties vanuit het ambtelijk apparaat geen enkele waarde hebben. Het is enkel het verspreiden van een amtelijke mist om burgers op een dwaalspoor te brengen. Waar je op moet letten, zijn de convenanten en wat er met de raad is afgesproken. Een ambtenaar heeft dit uit te voeren, ook aan de keukentafel.

[Verwijderde gebruiker]

Sorry Pier voor mijn buiten de buurt kijken. Wat betreft het technisch onderhoud, vervanging en kosten, dat zou toch uit de algemene middelen dienen te komen? Die AED's zijn toch bestemd voor een ieder slachtoffer uit welke buurt of stad afkomstig dan ook?

[Pier]

AED's in de buurten zijn anders dan projevten op bijvoorbeeld scholen.

Als je zo´n project opstart, denk je ook na over onderhoud en `bediening´ lijkt mij. Wat het fysiek gebruik van AED´s betreft, zie ik hier een taak in voor o.a. Middelbare scholen-Universiteiten. De leerlingen zijn zeer mobiel en vaak flexibel wat tijdstip betreft op openbare plekken aanwezig. Ook ondernemers in de publieke sector werkzaam, kunnen best aangesproken worden op het volgen van een eventuele cursus.

Een reanimatiecursus voor middelbare scholieren bestaat trouwens al. De kosten (een voorbeeld):
Basiscursus Reanimatie Volwassenen en AED Bediener € 50, - 2 avonden incl. lesmateriaal.
Herhaling Reanimatie Volwassenen en AED € 22,50. 1 avond incl. nieuw lesmateriaal.

Koop je gezamenlijk in, dan kunnen de kosten omlaag.

Nou Breur,

Waar hier de discussie over gaat is het buurtproject zoals dat in Maastricht-West momenteel functioneert.
Dat is heel iets anders dan waar jij het over hebt.
Bovendien heb je in buurten zoals Daalhof-Belfort-Pottenberg-Hazendans-Malberg-etc... geen Middelbare- of Hogescholen, laat staan een Universiteit.
Daarbij heb je de AED's ook buiten kantoor- en schooluren nodig.

De reactie van Mieke Damsma gaat dus over het BUURTproject en niet alle andere projecten, zoals door jou als voorbeeld genoemd.

Ik ken bij mij in de straat en directe woonomgeving enkele personen die dag- en nacht, op vrijwillige basis, klaar staan om via een SMS-bericht ingezet te worden.
Hulde aan deze vrijwilligers

[Verwijderde gebruiker]

Als je zo´n project opstart, denk je ook na over onderhoud en `bediening´ lijkt mij. Wat het fysiek gebruik van AED´s betreft, zie ik hier een taak in voor o.a. Middelbare scholen-Universiteiten. De leerlingen zijn zeer mobiel en vaak flexibel wat tijdstip betreft op openbare plekken aanwezig. Ook ondernemers in de publieke sector werkzaam, kunnen best aangesproken worden op het volgen van een eventuele cursus.

Een reanimatiecursus voor middelbare scholieren bestaat trouwens al. De kosten (een voorbeeld):
Basiscursus Reanimatie Volwassenen en AED Bediener € 50, - 2 avonden incl. lesmateriaal.
Herhaling Reanimatie Volwassenen en AED € 22,50. 1 avond incl. nieuw lesmateriaal.

Koop je gezamenlijk in, dan kunnen de kosten omlaag.

[Wigo]

...
Maar wie van ons MO'ers is nu opgeleid voor de AED's?
...

De cursus voor de AED's heb ik jaren geleden met goed gevolg gedaan en ben er nog altijd voor opgeleid !
Je weet maar nooit waar het ooit eens goed voor kan zijn.

[Pier]

Wie is of moet verantwoordelijk zijn voor de AED's?

Over kapitaalvernietiging gesproken. AED's kunnen levensreddend zijn bij hartfalen en dat overstijgt een buurt en zelfs regio/land. Meer woorden zijn niet nodig.

Mieke Damsma (D66) heeft wel een punt.
"Plaatsing van AED's valt en staat van de betrokkenheid van vrijwilligers in de wijken die de apparaten beheren en bedienen. Je hebt mensen nodig die het doen. (...)".

Ik denk dat niemand twijfelt aan het grote nut van de AED's, maar het apparaat moet wel bedient worden door de buurt, anders heeft het geen zin.
Door de buurt cq de BPF's hierbij te betrekken creëer je ook een vorm van sociale cohesie.
In zoverre ben ik het deze keer eens met Mieke Damsma.

In het verlengde hiervan zou je dus kunnen nadenken of je het onderhoud om die reden niet ook bij de BPF's kunt leggen.
Dat lijkt mij geen onlogische gedachte, toch?
De gemeente kan natuurlijk uit de Algemene Middelen, of welk ander potje dan ook, overal AED's hangen, maar als er in de buurt niemand is die als vrijwilliger die AED's wil beheren en bedienen, dan is het pas weggegooid geld.

Wat nu feitelijk het geval is, is dat de gemeente Maastricht ergens € 100.000,- moet vinden om de AED's te bekostigen.
Wat mij betreft mag dus ook gedacht worden aan de buurtgelden, maar ook aan alle andere potjes.
Als de AED's maar worden onderhouden en beheerd door betrokken (buurt)vrijwilligers.

Maar wie van ons MO'ers is nu opgeleid voor de AED's?
Ik in ieder geval (nog) niet en daar ben ik niet echt trots op.....

[Verwijderde gebruiker]

Over kapitaalvernietiging gesproken. AED's kunnen levensreddend zijn bij hartfalen en dat overstijgt een buurt en zelfs regio/land. Meer woorden zijn niet nodig.

[Pier]

PVM wil AED's betalen uit Algemene Middelen

De Partij Veilig Maastricht (PVM) maakt zich ernstige zorgen over het onderhoud van de aanwezige AED’s (defibrillatoren) in Maastricht.
De coördinator in Maastricht-West dreigt zelfs met opstappen, omdat er in 2015 in vier Maastrichtse wijken geen geld meer voor onderhoud zou zijn en deze dreigen te verdwijnen.
Op 9 mei gaf Wethouder Damsma (D66) in bovenstaand artikel in weekblad De Ster aan dat zij het niet als een taak van de gemeente ziet om buurten tegemoet te komen in de aanschaf en onderhoud van AED’s.
Het onderhoud zou moeten geschiedden uit de buurtgelden.

Volgens de PVM zit daar een knelpunt.
De PVM vindt dat het onderhoud aan de AED's niet vanuit buurtgelden gefinancierd moet worden, maar vanuit een veiligheidsbudget.
Iedere Maastrichtenaar en bezoeker van onze stad heeft het recht, aldus de PVM, om in een noodsituatie geholpen te worden.
De PVM is daarom van mening dat er jaarlijks een structureel bedrag van € 100.000 vrijgemaakt dient te worden uit Algemene middelen voor onderhoud en vervanging en dit op te nemen in de jaarlijkse begroting.

De PVM heeft, gelet op bovenstaande, gisteren, 10 mei 2014, de navolgende art. 39 RvO vragen aan het college van B&W in Maastricht gesteld.
1) Bent u het met PVM eens dat een dergelijk project niet thuis hoort onder buurtgelden? waarbij graag uw motivatie.
2) Kunt u aangeven of u bereid bent de teloorgang van de AED’s te voorkomen om zodoende de veiligheid van burgers te waarborgen en op welke manier?
3) Bent u van plan om in contact te treden met de huidige coördinator om een juist overzicht te krijgen van de stand van onderhoud en vervanging?
4) Bent u bereid om structureel een bedrag van € 100.00,- vrij te maken uit algemene middelen?

[Verwijderde gebruiker]

Uitgangspunt:

Het succesvol afronden van lopende projecten
is een prioriteit van het nieuwe college.
Want juist het afmaken hiervan is nu de kunst.

Bron: Coalitieakkoord 2014 – 2018