Click image for larger version  Name:	Ton Henrar (ca. 2013), foto IMHE.jpg Views:	0 Size:	25,2 KB ID:	105103

Er zijn mensen die je soms jarenlang met regelmaat tegenkomt, waar je opgewekt de laatste nieuwtjes uit historieland mee uitwisselt, maar waar je door tal van omstandigheden nooit echt bevriend mee bent geraakt. Ton Henrar was voor mij zo iemand. Ik leerde hem kennen toen ik 20-25 jaar geleden een stichting aan het oprichten was om de historische aspecten van de Algemene Begraafplaats aan de Tongerseweg te redden van de ondergang. Hij was mij via via aanbevolen, ontving mij op zijn kantoor aan de Akersteenweg in Heer en bleek bereid als penningmeester op te treden. Deze stichting is nooit van de grond gekomen; ik ontdekte dat er tegelijkertijd een andere groep bezig was met hetzelfde doel. Zij had al statuten kant en klaar en ik heb hen dus de eer gelaten. Een puur geval van serendipity (in de oorspronkelijke betekenis van het woord). Enfin, sindsdien 'kende' ik dus Ton Henrar,

Ik kwam Ton vaak tegen bij LGOG-festiviteiten en -recepties, want hij was in later jaren werkzaam als directeur van het Bureau van LGOG en vertegenwoordigde het bestuur op tentoonstellingen en partijen. Ik wist hem tevens als bestuurslid verbonden aan de Stichting Maastricht Vestingstad en aan de Stichting 'In den Kiekkas'. De laatste jaren kwam ik hem soms bij verrassing tegen bij de PLUS. Hij was al langere tijd verhuisd naar een dorp onder de rook van Tongeren, maar deed nog graag een deel van zijn boodschappen in Maastricht. Bij een afspraak die hij begin februari had gemaakt, kwam hij echter niet opdagen. Noch zijn mailadres werkte, noch zijn GSM. Een gerucht dat mij op 7 maart ter ore kwam, als zou hij zijn overleden, sloeg bij mij in als een bom, maar kon niet hard gemaakt worden. Noch in Nederland, noch in België werd een rouwadvertentie gevonden. Nu, bijna twee maanden na dato, blijkt dat Ton Henrar op dinsdag 15 februari jongstleden aan een hartaanval is overleden. Een familielid heeft dat vandaag (zondag 10 april) aan een bevriend Maastrichtenaar gemeld. Ton moet in de tachtig zijn geweest, maar dat soort details heb ik nooit van hem geweten en ook niet kunnen vinden.

Ik vind het spijtig dat Ton met zo'n stille trom is vertrokken, ik had hem graag uitgeleide gedaan. Hoe weinig ik ook wist van zijn privéleven, hoe weinig ik hem ook 'echt' heb gekend: ik herinner me hem als een aimabel en bereidwillig man, enthousiast, vindingrijk in het vinden van subsidies en geldstromen, goed in Public Relations, vastgebakken aan Maastricht en altijd vol nieuwtjes. Requiescat in pace, Ton.