Piele Hameleers

[SJEF]

De Piele.

Bonjour monsieur, voulez-vous un p?lske?

"Het is heij sjus Peries, daan laot 't ouch Peries zien!"
Onder dat motto besloot een groep ondernemers eind jaren vijftig om de straten rond het Sint-Amorsplein meer bekendheid te geven met een jaarlijks feest. Petit Paris werd groots aangepakt.
Het Sint-Amorsplein was het middelpunt en werd tien dagen lang omgedoopt tot La Place d'Amour.
Een Moulin Rouge verscheen er, een gigantische Eiffeltoren, Franse reclame-zuilen en zelfs kunstenaarsoord Montmartre verrees in dit stuk Maastrichts centrum dat met toegangspoorten aan het Vrijthof en de Wolfstraat was afgebakend.
Artiesten als Frans Vos maakten er publiekelijk karikaturen, houtskooltekeningen en beeldhouwwerken bij de klanken van chansons en accordeon.
De Franse tricolore wapperde overdadig in de Platielstraat, Achter het Vleeshuis en op het plein.
Winkeliers versierden hun etalages om van het gebied een heus Quartier Latin te maken.
De sanitair- en cv-handel van Bert Braun en haar man aan de Platielstraat fungeerde in die dagen als epicentrum voor de organisatie, de artiesten kleedden zich om in de werkplaats.
"Het was een zoete inval, ik had continu het huis vol.
Het was geweldig.
Een ongedwongen, heel gezellig feest."
Of er echte Parisiens in Petit Paris zijn geweest, is onbekend.
Naar verluidt heeft de Franse ambassadeur Petit de Beauverger vlak voor zijn vertrek uit Den Haag in 1961 het Maastrichtse quartier bezocht.
De baron zou genoten hebben.
Bert Brauns jongste zoon werd geboren tijdens Petit Paris.
"Toen stond opeens het voltallige bestuur aan mijn kraambed.
Met slippenjas en strooien hoed."
Stokbrood was tijdelijk dagelijkse kost.
En er werd die dagen opvallend veel Frans gesproken in Maastricht, waar het fran?ais toch al geen vreemde taal was.
"Bonjour monsieur, voulez-vous un p?lske?"
Het succes van het volksfeest werd vergroot doordat Petit Paris - rond de Franse feestdag quatorze juilliet - midden in de bouwvak vakantie viel; veel bezoekers hadden vrij en lieten alle remmen los.
En ondanks het Franse karakter van het volksfeest werd meer bier gedronken dan wijn.
Om de 'orde' enigszins te handhaven had Petit Paris een eigen stadsbestuur.
Theo Frantzen van caf? De Blokhut kreeg vanwege zijn aristocratische voorkomen de burgemeesterssjerp omgeknoopt.
De ongekroonde koning van het Quartier Latin was echter Guillaume 'de Piele' Hameleers.
De guitige figuur met sikje - wereldberoemd in Maastricht - had een winkel in stempels, naambordjes en kikzjozerije (snuisterijen) en had zijn bijnaam waarschijnlijk te danken aan het feit dat hij stiekem onder de toonbank preservatiefkes (condooms) verkocht.
Maar tijdens Petit Paris was hij commissaire Le Pilain, politiecommissaris.
Met hulpagent Dolf Murrer en andere adjudanten patrouilleerde de flic en sloot hij 'criminelen' op in zijn zelfgebouwd cachot met heuse tralies.
De gendarme was om te kopen met knepkes en toffees.
Zo belandden de clochards de Aw en d'n Awwe regelmatig in het gevang evenals 't Pletzerke.
Het zorgde voor hilarische, spontane scenes op straat, waarbij het voor de buitenstaander vaak niet helemaal duidelijk was waar werkelijkheid en spel in elkaar overgingen.
De vaste sterren van Petit Paris waren onder meer de corpulente zanger annex clown Emile Lambert uit Luik.
Ook madame Germaine - alias Annie van Loo - bracht vol overgave Franse chansons, al kon ze naar eigen zeggen nauwelijks zingen.
Ze zong onder meer het Petit Paris lied:

La ville de Paris
Is de stad vaan 't leech
Meh Petit Paris
Is 't hart vaan Mestreech
Z?gk mer bonjour
dat klink al get Frans
Nous deux pour toujours
Mesjiens h?bste sjans

Alsof het zo moest zijn; de dood van de Piele in 1967 betekende ook het einde van Petit Paris.
Bert Braun is ervan overtuigd dat hij is gestorven van angst; hij was als de dood voor onweer en kreeg na een zware donderslag een hartaanval.
Hij hoefde niet meer mee te maken dat 'zijn' feest niet meer werd voortgezet.
De ondernemers kregen het niet meer voor elkaar.
Het feest was zo groot geworden dat het aan het eigen succes ten onder ging.
Volgens Bert Braun - haar man was penningmeester - waren er ook financi?le problemen door onwillige ondernemers en brouwerijen.
"Wie 'ne sisser" eindigde Petit Paris, verzucht ze.
Petit Paris stierf op het hoogtepunt.

[olijfje]

DE STAD VAAN DE PIELE HAMELEERS
1999: Teks & meziek : Rene Innemee, Pierre Beckers & Heinz Reumers
Zang (*) : Three of a kind

De stad vaan de Piele Hameleers, Hameleers, Hameleers,
de stad vaan de Piele Hameleers, dat is eus aajd Mestreech.
Heer waor get klein en ouch get gries en 'r leep es pliesie vaan Paries.
De stad vaan Tina en lang Lies, e bitsje vies, e bitsje tries.
De stad vaan Tina en lang Lies, dat is 't aajd Mestreech.
Dao langs de Knaar, de Maosboelevaar, dao k?ste m?t veur 'n sigr?t.
Dao langs de Knaar, de Maosboelevaar, dao k?ste m?t veur 'n sigr?t.

• cd 1999: Three of a kind - "Geer, uuch en watbleef" - Marlstone Recordings bv - CDL 9836





Gouache van Harry Lips

Net als bij "Bekende Mestreechtenere" zet ik nogmaals het stukje neer van Jo Boetsen :
Theater en het leven kunnen bij sommige mensen samen een grote invulling geven aan hun leven.
Als je er van houdt en ook nog een vrouw vindt die het eveneens fijn vindt dan is er een goede
basis om dat theater een leven lang vol te houden.
Op 28 maart 1887 werd te Maastricht geboren Wilhelmus Lambertus Wijnandus Hameleers.
Zijn jeugd zal wel nog niet een groot theater zijn geweest maar hier is vast en zeker de
basis gelegd. Als hij Maria Margaretha Maessen leert kennen is het duo een feit.
Bij operettevereniging ‘de Lauwwerkrans’ viert ‘medam’ successen en in ‘Trijn de Begijn’
doet ‘menier' het na op zijn manier.
Dat theater alleen niet genoeg is om echt van te leven blijkt ook hier en samen drijven
ze dan ook een winkel in naamplaten en rubberstempels in de Platielstraat, waar ook
wat anders wordt verkocht maar dan onder de toonbank.
Wanneer in 1948 de helft van het duo wegvalt blijft de andere helft niet achter maar
gaat door met zijn rol in het theater van het leven.
Grote successen staan hem nog te wachten zoals ‘Petit Paris’ een initiatief van de
ondernemers uit de Platielstraat het Sint Amorsplein en Achter het Vleeshuis.
Een evenement dat binnen de kortste tijd te groot is voor de organisatie.
‘Menier’ vulde op zijn manier zijn rol in door zijn winkel om te toveren tot politiebureau
en als commissaris van politie op te treden compleet met piezel liep hij alle dagen tussen
de grote massa op zoek naar overtreders van de ‘wet’.
Met carnaval voor de deur speelde hij ook hier zijn rol en werd in 1958 uitgeroepen
tot ‘vastelaovendvierder’ een titel die weinigen is gegeven.
Maar aan ieder toneel komt een einde zo ook aan dat van ‘menier’ en op 24 juni 1967
speelt hij zijn laatste rol in het theater van het leven.


Van de site : http://www.wigosite.nl/Maastrichtpag...ichtpagina.htm

[parel]

GEWELDIG, prachtig om te lezen,

[rotor]

Dank zij jullie heb ik mijn kennis over Aajt Mestreech weer kunnen bijspijkeren, door eindelijk eens uitvoerige uiteenzetting te lezen over het leven van de kleurrijke figuur Piele Hameleers. In café De Tribunal hangt achterin tegen de muur een prachtige grote oude foto van de Piele. Hij zal zich hier zeer thuisvoelen tussen Gek Netteke en de Roeije Pierre.

Is er ook ergens informatie te vinden over wie die "bekende" mestreechteneren zijn, die als portret tegen de muur van de oude Vogelstruijs hangen? Ik heb de man achter de toog toen gevraagd, maar die kon het me niet zeggen.