In Memoriam

[olijfje]

Pie Daems is op 12 november jl overleden.
Een bekend gezicht in Maastricht : de kolossale man met forse 'knievel' die zich de laatste jaren voortbewoog per scootmobiel waarin hij 'n beetje nonchalant schuin zat.. de man van Jo die het 'Winkelke' op de hoek van de Lantaarnstraat/Bredestraat heeft...

Onderaan de overlijdensadvertentie staat het verzoek: "Num in plaots vaan blomme e sjoen steinsje met veur Pie"

[SJEF]

Connies Lewerissa: toegewijd mens en ambassadeur van Molukkers.

In Memoriam Connies Lewerissa.



De op 54-jarige leeftijd overleden Connies Lewerissa was opbouwwerker, maar in de praktijk minstens zozeer ‘ambassadeur’ van de Molukse gemeenschap.
Was er een onderwerp dat de relatief gesloten Molukse gemeenschap raakte, dan kwamen ambtenaren, instanties en verslaggevers al snel bij Connies Lewerissa uit.
Deze maakte daarbij meestal een even besliste als zachtmoedige indruk.
Beslist, omdat hij zich Molukker in hart en nieren voelde en opkwam voor zijn mensen.
Zachtmoedig, omdat hij de boodschap op een diplomatieke manier verwoordde.
Voordat ze in 1961 een nieuwbouwwijkje in de weilanden bij Heer betrokken, bivakkeerden veel Molukkers tien jaar in barakken bij kloosters in Eijsden en Ryckholt.
Connies Lewerissa werd in Eijsden geboren.
De eerste jaren in de door weilanden omsloten Molukse wijk in Heer werden in betrekkelijk isolement doorgebracht, zei hij in een interview ter gelegenheid van het 40-jarig bestaan van de buurt.
"Alleen de bakker, de olieman, de melkboer en de kruidenier kwamen langs.
Pas door werk, school en verenigingsleven kwam daar verandering in.
Je moest je aanpassen."
Limburg telt ruim drieduizend Molukkers, waarvan er meer dan vijftienhonderd in Maastricht wonen; de helft daarvan in Heer.
Connies Lewerissa was een typische representant van de ‘tweede generatie’, vond hij ook zelf.
Met leeftijdgenoten sprak hij Maleis.
"Dan heb je aan een paar woorden genoeg."
Zoals hij zelf thuis op het hart kreeg gedrukt zijn Molukse wortels nooit te vergeten - ‘als je niet weet wie je bent, ben je niemand’ - zo probeerde hij die kern in aangepaste vorm door geven.
"Het begint al bij je opvoeding.
De hele geschiedenis neem je mee.
Waarom zijn wij hier?
Je proeft de teleurstelling bij je ouders, het onrecht dat hen is aangedaan, en dat geef je door.
Dan is er natuurlijk je huidskleur die een grote rol speelt, de taal, de onderlinge band, de evenementen en nu dus die vreselijke toestand op de Molukken", zei hij zeven jaar geleden.
Connies Lewerissa, die als Molukker lang bewust statenloos is gebleven, was betrokken bij inzamelingen voor de door geweld geteisterde Molukken.
Veel energie stak hij ook in de dagopvang voor Molukse ouderen, voor wie een gewoon bejaardentehuis een brug te ver is.
Hij was een intermediair tussen generaties.
Een man ook die herinnerd zal worden vanwege zijn grote toewijding.
Connies Lewerissa laat vrouw, dochters en kleinkind na.
De afscheidsdienst is maandag 5 januari 2009 om 11.00 uur in de Molukse kerk Bethel.

© Siebrand Vos; gazet de Limburger; 050109.

[olijfje]

Trompettist Willy Schobben is woensdagmiddag 25 maart 2009 na een kort ziekbed op 93-jarige leeftijd overleden.
De in Maastricht geboren muzikant woonde de laatste jaren van zijn leven in Kerkrade.
Schobben was in de jaren vijftig dirigent van Avro's dansorkest.
Zijn grote doorbraak kwam in 1962, toen hij met de hit 'Mexico' drie maanden op de eerste plaats van de Top 30 stond.
Zijn laatste optreden gaf hij in 2005.

[SJEF]

In Memoriam

Arnold Bovy (1914-2009), 35 jaar baas van Stadsbus

Bijzondere start door oorlog.

De op 95-jarige leeftijd overleden Arnold Bovy was in totaal 35 jaar baas van Stadsbus Maastricht.
Door de oorlog startte hij op een bijzondere manier.
De manier waarop Arnold Bovy in 1941 directeur van het Maastrichtse Elektriciteits- en Autobussenbedrijf werd, is het vermelden waard.
De Duitsers hadden alle gemeenteraden ontbonden en uit protest stapte de Maastrichtse burgemeester Willem Michiels van Kessenich op.
NSB’er graaf de Marchant et d’Ansembourg, commissaris van de koningin, bepaalde dat benoemingen van topambtenaren in Limburg via hem moesten verlopen.
Om te voorkomen dat een NSB’er baas van het Maastrichtse stroomen busbedrijf zou worden, riep wethouder Kersten zichzelf uit als ‘waarnemer van de stad’ en benoemde Bovy op deze post.
Gemeentesecretaris Kallen waarschuwde voor het ‘illegale’ karakter van de benoemingsakte, waarop Kersten zei: „We wagen het erop.”
Een jaar later onthief de nieuwe burgemeester, NSB’er Peeters, Bovy van zijn taak.
Maar op bevrijdingsdag 14 september 1944 herstelde het ‘provisionele college van Burgemeester en Wethouders’ dat meteen weer.
Bovy werd meteen ook baas van de brandweer.
En negen jaar later ook van de ‘superdienst’ Gemeentewerken, waarin ook de Gas- en Waterbedrijven.
Na deze markante start stond Arnold Bovy mede aan de basis van een enorme ontwikkeling: het aantal stadsbussen groeide naar 77, het aantal reizigers verdubbelde naar vijf miljoen.
De brandweer werd geprofessionaliseerd, ging meehelpen bij ongelukken en deed aan brandpreventie.
De kazerne aan de Capucijnenstraat (nu atelier) plus flat (nu op de nominatie voor sloop) en het Gemeentebedrijven-pand aan de Maagendries (wordt gesloopt) kwamen er mede door hem.
Bovy bundelde ook diverse disciplines: buschauffeurs die even niks te doen hadden, konden mee gaan blussen.
Toen Bovy in 1976 stopte met werken, was Maastricht opgestoomd in de vaart der volkeren.
Arnold Bovy overleed vorige week woensdag 8 april 2009.
Hij is in besloten kring begraven.

Bron: dagblad De Limburger 17-04-2009.

[SJEF]

Mestreechteneer pur sang

POSTUUM
Huub Noten (1941-2009) was duizendpoot die Maastrichtse volkscultuur tot bloei bracht en doorgaf.

Met het overlijden van Huub Noten (68 jaar) verloor Maastricht een geïnspireerd theatermaker, die een groot stempel heeft gedrukt op de cultuur van zijn stad.
Huub Noten stierf afgelopen zondag 26-04-2009 na een lang ziekbed.
Op zijn uitdrukkelijk verzoek is hij 29-04-2009 in stilte begraven.
Komende woensdag 6 mei 2009 wordt in de OLV-basiliek een herdenkingsdienst gehouden.
Zijn steeds fragielere gezondheid weerhield Huub Noten er niet van tot het allerlaatste moment door te gaan met maken van theaterstukken, meldt zijn zoon Peter.
„Hij bleef schrijven.
Zo werkte hij tot enkele dagen voor zijn dood nog aan de nieuwe productie van ’t Mestreechs Volleks Tejater.”
Huub Noten mocht dan wel van huis uit journalist zijn, hij was bovenal theaterman in hart en nieren.
Een schrijver, producent, regisseur en grote initiator met als lijfspreuk: Lache is ’t sjoenste wat ’t gief.



Huub Noten begon zijn journalistieke leven in de jaren ‘60 bij de KRO, maar stapte al snel over naar De Nieuwe Limburger.
In de jaren ‘70 begon hij in de Wolfstraat met het Nieuwswinkeltje, waar mensen nieuws konden brengen naar de gezèt.
Zelf maakte Noten het liefst ‘menselijke verhalen’ over gewone Maastrichtenaren.
Verhalen met een lach en een traan, aldus zijn zoon.
Notens grote voorbeeld was Fons Olterdissen, over wie hij het boek 'Jao diech höbs us aon ’t hart gelege' schreef.
Huub Noten gold als een theatermaker met een voorliefde voor spektakelstukken, wat niet verbaast van iemand die in zijn jonge jaren als spreekstalmeester werkte in de circussen Heros, Rancy en Sarrasani.
Nadat hij in de jaren ’60 aan zelfvertrouwen had gewonnen tijdens de zittingen van CV De Strabenders, kwam de theaterman een decennium later tot wasdom.
Noten regisseerde De Keizer op Sint Pieter, de kemikke opera’s De Kaptein vaan Köpenick, Fäös en Greetsje, Trijn de Begijn, de revue-operette Treechter Geis en Mie Fien Mamzèlke.
In 1982 richtte hij zijn eigen gezelschap gezelschap op: ‘t Mestreechs Volleks Tejater.
De eerste productie was de door Noten geschreven en geregisseerde klucht Medam de Ginneraol, die opgevoerd werd in de Sphinxzaal en het Gymnasion aan de Patersbaan.
Daarna volgden kluchten als Boe is ‘t kinneke daan? en Zwijnderij en de ‘kemikke opera’ De Kaptein vaan Köpenick.
De grootste successen werden in de jaren ‘90 geboekt met de musicals Iech en die vaan miech, Petatte Polka, Lomele Lies en Slókspek.
Huub Noten nam eind 2006 afscheid afscheid als artistiek leider.
Hij kon het theater echter niet missen, blikt zoon Peter terug.
Hij schreef afgelopen jaar nog de Maastrichtse tekst van de succesmusical Trosse los! Humme oet!
Het belang van Huub Noten oversteeg dat van de stukken, hoezeer die ook werden gewaardeerd.
Noten bewerkte graag werk van Fons Olterdissen en Bèr Hollewijn.
„Hij sprak zelfs van Noonk Funs”, zegt Jan Janssen, die tientallen jaren met hem samenwerkte.
Met zijn lachstökke hield Noten het Maastrichts dialect in ere.
Janssen: „Het publiek leefde voelbaar op: ‘Heerlijk, dat oude Maastrichts.’”
Noten, die reuzengilde Gigantius oprichtte en mede aan de basis stond van carnavalspop Vrouw Wielemösj en de Kletskriemerkesmiddag, was van vele markten thuis.
Ook voor historische stoeten draaide hij zijn hand niet om.
Wat je noemt, een Maastrichtenaar pur sang.

Op woensdag 6 mei vindt om 11.30 uur een herdenkingsdienst plaats in de OLV-Basiliek.

© Siebrand Vos
gazet De Limburger
30 april 2009



Energie voor duizenden.
Jan Janssen van ’t Mestreechs Volleks Tejater beschouwt Huub Noten als een mens van het type waarvan er maar af en toe eentje de kop op steekt in een gemeenschap.
„Iemand die lef, durf en ideeën heeft.
Met energie voor duizenden.
Iemand ook die wat hij in zijn hoofd heeft, van de grond krijgt.
Tot in de kleinste details qua decors en kostuums.
Zo iemand was Huub Noten.
Vooral zijn bevlogenheid was uitzonderlijk.
Zeer memorabel was de Heiligdomsvaart 1984.
Avond aan avond ging hij al die groepen af.
En hij kreeg het voor elkaar.”

[SJEF]

Huub Noten

* 16 december 1940
† 26 aprèl 2009

Lid in de Orde vaan Oranje Nassau
Oontvenger vaan 't Iereteike vaan Verdeenste vaan de Stad Mestreech

Huub waor ei baar tejater.
Heer späölde al kemedie wie heer nog in de weeg laog.
Ziel en zaoligheid waore veur altied verboonde aon d'n tejater.

Op de buun of thoes, Huub prakkezeerde ál oet en rezjiseerde 't speul mèt strakke hand en aaf en touw 'ne vlook.
Eder veurstèlling moos perceis zoe zien wie heer 't ziech veurstèlde.
Mèt väöl leefde bleef heer aon zie stök wèrke, verandere, sjaove en vijle.
't Kós altied beter, sjoener, geistiger.
Huub waor alle ze leve aon 't sjrieve of prakkezere.
D'n einen inval nao d'n aandre voonds sjöddelde heer mèt ougensjienlek gemaak oet ziene mouw.
Mehjeh in zien jong jaore is heer daan ouc goocheleer gewees...

Zelfs wie heer kraank woort, bleef Huub nog altied de rezjisseur.
Tot 't lèste memint aon touw heet heer aonwijzinge gegeve.
Wie heer 't wou, zóé moos 't gebäöre.
't Zal daan ouch niemes verwundere tot Huub ouch dizzen deens inein gezat heet.

Huub waor 'ne meistervertèller dee niks sjoener voont es lui te ammesere: "Es ze mer demèt kinne lachte."
Zien verhaole vertèlde Huub in artikele in de gezèt, in kemediestökke in d'n tejater of gewoen thoes in ziene zedeleer aon femilie en vrun.
Verhaole die aaf en touw veur te kriete, meh dèks veur te lachte waore.
Wat dat betröf had Huub väöl weg vaan zien groet exempel Fons Olterdissen.
Huub heet dèks genóg de wins oetgesproke tot heer gere neve Fons Olterdisse begraove zou wèlle weure.
"Want," zoe zag heer daan, "veer höbbe us nog zoeväöl te vertèlle".
Ei dink is zeker: Es die twie ziech bijein zètte, daan ligk de zaak daobove op 'ne knab vaan 't lache.
Meh wie Huub altied zag: "Lache is 't sjoenste wat 't gief!"

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

Op oetdrökkeleke wins vaan Huub is heer in stèlte begraove gewore op goonsdag 29 aprèl.
Op goonsdag 6 mei voont 'nen herdenkingsdeens plaots in de Slevrouwebasiliek in Mestreech.

[SJEF]

In Memoriam
Paul Mantz
1945-2009

Bevlogen en aimabel leraar

Maastrichtenaar Paul Mantz is deze week onverwachts overleden in zijn woonplaats.
Mantz, die 64 jaar is geworden, heeft duizenden stadsgenoten Duits geleerd.
Paul Mantz nam vorig jaar maart afscheid van het onderwijs.
Bijna veertig jaar doceerde hij met bevlogenheid Duits.
Vele duizenden Maastrichtenaren wijdde hij in in de beginselen van de taal en de cultuur van onze oosterburen.
Z’n leerlingen droegen hem op handen, zo bleek ook op de drukbezochte afscheidsreceptie en de daaraan gekoppelde reünie.
Mantz begon in de jaren zestig bij het Stedelijk Lyceum aan de Eenhoornsingel en sloot zijn carrière na een reeks onderwijsfusies af op bij het Bonnefantencollege.
Geboren en getogen in Maastricht, werd de zoon van de uit Keulen afkomstige fotograaf Werner Mantz, tweetalig opgevoed.
Veel energie stak hij in de betrekkingen met het Duitse achterland.
Dat was geen vanzelfsprekendheid.
„Maastricht is, ondanks de internationele pretenties, een sterk vernederlandste stad.
Wij weten niets van wat zich over de grens afspeelt”, zei hij vorig jaar in een interview in dagblad 'De Limburger'.
Voor zijn inzet voor Duits-Nederlandse betrekkingen ontving hij het Bundesverdienstkreuz, de hoogste Duitse onderscheiding die in 1951 door de toenmalige Bondspresident Theodor Heuss in het leven is geroepen.
Naast zijn werk als leraar zette Paul Mantz zich ook in om het cultureel erfgoed van zijn vader te beheren en diens foto’s
toegankelijk te maken voor een breed publiek.
Verder was hij jarenlang actief als voorzitter van het Buurtplatform St. Pieter, Villapark & Jekerdal.

Paul Mantz wordt vrijdag 15 mei 2009 begraven.
De uitvaartdienst begint om 14.00 uur in de kerk van Sint Pieter Beneden.

[SJEF]

In Memoriam

Jef Courtens

BEELDHOUWER

Twee verschillende boekensteunen (links en rechts) behorende bij elkaar.
Voorstelling is arbeidende mijnwerkers (Kompels of Koempels).
Chamotte klei.
Een leuk en zeldzaam stuk Limburgsche mijnbouw geschedenis van een kunstenaar uit Maastricht.
Unikaten.
Maastricht, ca. 1943.
De beide zijn niet identiek.
1. Mijnwerker met boorhamer geknield zittend.
Op de staande kant van de boekensteun staat aan de binnenzijde geschreven: 1940 - 1943.
2. Mijnwerker zittend met houweel.
Op de staande kant staat aan de binnenzijde R.K.B - D.A. met een wapen.
Boekensteun 1 is in de klei gesigneerd. "J. Courtens".
Bijgevoegd een zwart - wit foto van Jef Courtens, terwijl hij de boekensteunen aan het maken is. ca. 16,5 x 16,5 cm.
In handschrift staat op de achterzijde geschreven, dat de beide boekensteunen afkomstig zijn uit de boedel van Minister Wemmers.
Joseph of Jef Courtens was beeldend kunstenaar in Maastricht; geb. Maastricht 12 Augustus 1923.
Woont en werkt aldaar.
Leerling van Ch. Vos en van de Kunstnijverheidschool te Maastricht (1940 - 1944).
Beeldhouwer.
Bonnefantenmuseum Maastricht: Drie bruiklenen, t.w.: de jacht, 1950 (gebakken chamotte); St. Jozef met kind (gebakken chamotte) en strandezeltje (gebakken chamotte).
Rijkscollectie: strandezeltje (brons).
De steunen zijn vervaardigd voor een jubileum of ter gelegenheid van een Roomsch Katholieke Bond (R.K.B. - D.A.?).
Minister Wemmers was van 15 maart 1951 tot 2 september 1952 minister van Verkeer en Waterstaat in het kabinet Drees I.
Daarvoor was hij in verscheidene functies werkzaam bij de staatsmijnen.
Twee zeer fraaie boekensteunen van kompels in goede toestand door de bijgevoegde foto goed gedocumenteerd en gesigneerd.
Een aanwinst voor elke verzamelaar van de Limburgse Mijnbouw Geschiedenis.
De steunen zijn unikaten en met de hand gemaakt in klei en niet in een mal.


De beeldhouwer Jef Courtens is zaterdag 16 mei 2009 op 85-jarige leeftijd overleden in Maastricht.
Courtens, opgeleid door de bekende beeldhouwer Charles Vos, maakte een deel van zijn werkzame leven religieuze kunst.
In de pandtuin van St.Servaasbasiliek staat zijn beeld van de bisschoppen Monulfus en Gondulfus.
In Venray staat naast de St.-Petrus Bandenkerk zijn beeld van een monnik die herinnert aan het rijke kloosterleven in Venray.
Jef Courtens was afkomstig uit een gezin van twaalf kinderen in Maastricht.
De directeur van de Mosa, waar Jef als 13-jarige aan de slag ging, onderkende zijn artistieke talent.
Courtens ging naar de kunstnijverheidsschool.
Vanaf 1963 maakte hij vooral kinderportretten en moderne gevelstenen op speciaal verzoek.

[olijfje]

Elk jaar gingen wij ('n stel vriendinnen) naar Sjef toe om z'n verjaardag te vieren met 'n hapje en 'n paar glaasjes wijn, de laatste keer nam ik 'n foto van hem..
Z'n Sjaantje ging hem 'n maand geleden al voor; nu zijn ze weer samen. Het ga jullie goed Sjef en Sjaantje !

[Haas]

Don de Jong, hij was 62, overleed enkele dagen geleden.

Het was iemand met een gebruiksaanwijzing, hij lustte wel een slokje bier, en zag er vreselijk onverzorgd uit, totdat Raad en Daad zich met hem ging bemoeien. Hij maakte het regelmatig te bont bij de Lidl, waar hij pal tegenover woonde (aan de Vulcanushof), soms zelfs zo erg dat ie eens een winkelverbod van een half jaar kreeg opgelegd, omdat het personeel eigenlijk doodsbang voor hem was. Daarna mocht ie alleen in gezelschap van een begeleider de zaak in.

Autorijden kon ie evenmin, hij stoorde zich nooit aan verkeerslichten, voorrang of wat voor regel dan ook. Mensen zagen hem regelmatig in zijn groene (met witte strepen) Minicooper door Maastricht crossen.

Hij had altijd commentaar op van alles en nog wat, schreef regelmatig de meest warrige brieven aan de gemeente, over allerhande zaken. Werd vervolgens uitgenodigd voor hoorzittingen, waar ie slechts zelden op kwam dagen.

Ik heb hem wel eens in een buurtvergadering meegemaakt, was eigenlijk een voorlichtingsavond van wat toen nog de Stadsbus heette. Toen ie het woord kreeg, bleef ie bijna een kwartier praten. Het ging over van alles en nog wat, maar niet over de Stadsbus........er was geen touw aan vast te knopen. Vervolgens werd hem het woord maar ontnomen, en kon de vergadering verder gaan.

[Haas]

De meest bijzondere eigenschap van hem was het volgende:

hij maakte er een gewoonte van om aan de hand van overlijdensadvertenties en bruilofts-aankondigingen zich bij de rouwenden, dan wel bij de feestvierders, te voegen en dan te doen alsof hij een van hen was. Zo dook ie regelmatig op bij koffietafels en recepties waar ie niets te zoeken had, en had dan weer een gratis maaltijd, of een avond met veel eten en drank (vooral drank, dus) ''gescoord''.


Nu hij zelf is overleden, maakt ie de koffietafel, waar zijn familie bij aanwezig is, zelf niet meer mee........

[olijfje]

Bedenkster Pieterpad overleden

GRONINGEN - Op woensdag 19 augustus is Bertje Jens op 95-jarige leeftijd in haar woonplaats Groningen overleden. Bertje Jens was samen met haar vriendin Toos Goorhuis (1915-2004) eind jaren ’70 de grondlegster van het Pieterpad. Bertje Jens en Toos Goorhuis werden samen wel “de Dames van het Pieterpad” genoemd. Dit pad is het meest bekende en populairste lange-afstandwandelpad van Nederland.



Het Pieterpad ontstond uit onvrede over het gebrek aan lange-afstandwandelroutes in Nederland. Jens en Goorhuis weken voor hun wandeltochten uit naar het buitenland, totdat ze besloten een wandeling te maken tussen hun beider woonplaatsen Groningen (Jens) en Tilburg (Goorhuis). Al spoedig groeide dit uit tot een wandelroute van Pieterburen in Noord-Groningen naar de Sint Pietersberg in Zuid-Limburg, waarmee het Pieterpad was geboren.

[SJEF]

In memoriam: Lou Graus van café de Tribunal

Lou Graus van de Tribunal is niet meer.
Afgelopen weekend (zondag 1 november 2009) overleed de man die van café de Tribunal een landelijk bekend etablissement maakte na een lang ziekbed.
Hij werd 79 jaar.



Dertig jaar lang bestierde Graus de Trib aan de Tongersestraat samen met zijn vrouw Joke.
Ondanks dat hij zwaar reumapatiënt was verbleef hij zo veel en lang als mogelijk in de meest bruine kroeg van Maastricht en misschien wel Nederland.
Tot 1992 hield hij dat vol.
Toen droeg hij het café over aan zijn Lei en diens vrouw Rianda.
In dat laatste decennium voor de eeuwwisseling was hij wel nog veelvuldig in de zaak aanwezig.
Bijna dagelijks zat hij trouw met een schriftje aan een tafel waar ook lang de beroemde biljarttafel stond.
Eigenlijk werd deze alleen gebruikt om op te dansen of voor een subtiele striptease.
In zijn schriftje stonden de gasten die achter de spiegel hun consumpties nuttigden.
Dat waren er heel wat. Van student tot en met succesvol zakenman stond daarin vermeld.
Eigenlijk had Lou dat schrift niet eens nodig.
Als een stamgast binnenkwam lopen schalde niet zelden niet eerst de naam van de vaste klant door het café, maar eerst het bedrag dat nog betaald moest worden.


© Foto: Arie Voorzee

De laatste jaren waren zwaar voor hem maar ook voor zijn vrouw Joke.
Zijn ziekte trok een zware wissel op hun welverdiende rust.
Na al die jaren keihard werken bleef er niet veel meer over dan in een stoel zitten.

Lou en Joke Graus begonnen in december 1962 de Tribunal.
Weliswaar had het pand een caféverleden, maar op het moment van hun start deed het hoekhuis aan de Tongersetraat en Ezelemarkt dienst als opslaghuis voor restaurant Au Coin des Bons Enfants.
In de oorlog stond trouwens de kroeg bekend als fout.
Er kwamen vooral NSB-ers.

Lou en Joke kende de klappen van de horecazweep maar al te goed.
Joke’s vader en moeder hadden jarenlang de Knijnspiep bestierd en later De Vogelstruys.
Beiden waren in beide cafe’s werkzaam.
De start in de Tribunal was niet gelijk een zakelijk succes.
De omzet van de eerste dag bedroeg zeven gulden.
Een consumptie destijds bedroeg 45 cent.
Ongeveer 15 consumpties en twie hèl eier gingen dus over de toog.
Dat kwam later allemaal goed.
De Tribunal verwerd tot een kroeg waar academisch, zakelijk, cultureel en politiek Maastricht vele uren sleet.
Menig latere beroemdheid, zoals Monique van der Veen, Huub Stapel of Pierre Bokma, vonden in de Trib een warme en vooral gezellige thuishaven.
Joke achter de bar als een gastvrouw dat ieder café zich wenst en Lou nimmer versagend altijd daar om te vreigele met zijn stamgasten en tegelijkertijd zorgen dat niemand te kort kwam.

Waar Lou absoluut niet tegen kon was veel zon en aangename zomertemperaturen.
Een contradictio in terminus van het zuiverste soort.
Zon en warmte waren weliswaar heel goed voor zijn pijnlijke kneuk maar vanwege het ontberen van een terras niet goed voor zijn Tribunal.
Als een volleerd acteur van buur de Toneelacademie wist hij, bij een strakblauwe hemel en zomerse temperaturen, dan met gevoel voor dramatiek te beweren wat voor ‘kloteweer’ het was.
Een volle Tribunal vol tevreden en keuvelende en feestende gasten was zijn ware medicijn.

Lou Graus werd zaterdagavond 7 november 2009 na een korte plechtigheid in het Crematorium van Eijsden gecremeerd.


© Tekst: http://www.maastrichtaktueel.nl/ .

[SJEF]

In Memoriam: Dr. W.A.E. (Mien) Minis-van de Geijn.



Een bètavrouw die promoveerde was in 1937 een zeldzaamheid.
'Verliefd worden evenzeer.
Dat deed je gewoon niet.
Dat mocht pas als je afgestudeerd was.'
Mien Minis-van de Geijn promoveerde als een van de eerste vrouwen in de paleontologie.
Ze blikt terug op haar Leidse studententijd.

Potje
In het gezin van de Geijn was het gebruikelijk om te studeren, ook voor de meisjes.
'Ik had het meisjesgymnasium in Venray bezocht', zegt de 97-jarige doctor.
'Net als mijn zus wilde ik daarna studeren, maar het collegegeld en de kamerhuur waren hoog.
Gelukkig had de rectrix van het gymnasium een potje.
Daarvan kon ik het eerste jaar een deel van het collegegeld betalen.'

Zeppelin
Als eerstejaars woonde ze in een meisjestehuis in de Pieterskerkchoorsteeg.
'Ik had geluk dat ik de goedkoopste kamer had, helemaal bovenin in het huis.
Omdat ik zo hoog zat, kon ik als enige vanuit mijn raam de zeppelin zien die overvloog.'
In datzelfde huis kreeg ze ook een bijbaantje.
'Beneden zat een kantoortje, een soort kamerbemiddelingsbureau dat van negen tot vijf open was.
Maar veel mensen belden tussen zes en acht uur.
Mijn taak was om 's avonds de telefoon op te nemen en te zeggen dat ze de volgende ochtend konden terugbellen.'
En dan lachend: 'Ik was een soort van antwoordapparaat.'

Kamernood
'Ik ben heel vaak verhuisd in die tijd.
Het collegejaar begon op 3 oktober en eindigde in mei.
Het was veel te duur om in de vakantie mijn kamer aan te houden.
Daarom zegde ik die in mei op en ging ik weer bij mijn ouders wonen.
In oktober vond ik dan weer een nieuwe kamer.
Dat was nooit een probleem, kamernood had je toen nog niet.
Ik heb op wel acht verschillende plaatsen gewoond.'

Boterhammen
Van tijd tot tijd was er weinig geld.
Vooral het organiseren van avondeten was dan een probleem.
Omdat er op kamers niet gekookt mocht worden en uiteten veel te duur was, kwam het aan op haar eigen vindingrijkheid en de gastvrijheid van anderen.
'Ik raakte bevriend met meisjes uit Den Haag, die in Leiden studeerden', zegt mevrouw Minis.
'Ze wisten niet waar ze hun boterhammen tussen de middag moesten opeten.
Dat kon alleen in de stationsrestauratie, maar daar zaten alleen maar kerels.
Toen heb ik gezegd dat ze hun boterhammen door de week wel op mijn kamer konden opeten.
Hun moeders waren zo blij dat hun dochters tussen de middag 'veilig' waren, dat ik in de weekenden bij hen in Den Haag mocht dineren.'

Tomatensoep
Maar er waren ook andere manieren.
Arme mensen kregen destijds voedsel op de bon, waaronder tomatensoep in van die grote literflessen.
Die flessen bleven altijd over, omdat niemand er mee over straat durfde, uit schaamte.
De arme studenten hadden daar minder moeite mee.
'Voor een prikje konden we die flessen kopen.
Ik heb toen heel wat tomatensoep gegeten!'

Juliana
De toenmalige prinses Juliana was destijds ook in de Leidse universiteit te vinden.
'Als je haar op de gang tegenkwam, was ze altijd omringd door veel vriendinnen.
Bodyguards waren niet nodig.' Mevrouw Minis had geen moeite met al die jongens.
In haar jaar zaten ook altijd wel een paar meisjes.
'Het was anders in die tijd. Verliefd worden, dat deed je gewoon niet.
Dat mocht pas als je afgestudeerd was.
Je wilde nooit de uitzondering zijn.'

Augustinus
In het derde jaar werd ze practicumassistent.
'Ik kwam altijd pas laat thuis, na zessen.
Ik heb het idee dat we veel langere dagen maakten dan studenten nu.
Niet een uurtje hier en dan weer een uurtje daar.
Wij gingen de hele dag door.
Maar misschien leren de studenten nu wel met veel betere methodes, dat weet ik niet.'
Ook al maakte ze lange dagen, vrije tijd was er toch.
Mevrouw Minis was lid van Augustinus, toen al een gemengde vereniging.
Later ging ze ook nog bij de Vereeniging voor Vrouwelijke Studenten in Leiden (VVSL), die later zou opgaan in Minerva.

Haaientanden
Haar promotieonderzoek ging over het tertiair in Nederland, een geologisch tijdperk miljoenen jaren geleden.
Bij de uitgraving van het Julianakanaal in Limburg, waren in de jaren twintig talloze haaientanden gevonden.
Aan de hand van die haaientanden beschreef ze de verschillende bodemlagen die Nederland miljoenen jaren geleden had gekend.
Een zeer specialistisch onderwerp.
Op haar zevenentwintigste promoveerde ze.
'Mijn moeder had een japon aan tot aan de tenen.
Apentrots was ze.'

Museum
Ze verliet het westen toen ze directeur werd van het Natuurhistorisch museum in Maastricht.
Ze trouwde met een Maastrichtenaar, en is altijd in Limburg blijven wonen.
Nu ze 97 is, woont ze nog steeds zelfstandig, in een prachtig zeventiende-eeuws huisje op een steenworp afstand van haar geliefde museum.
Of het bijzondere jubileum nog gevierd gaat worden?
'Jazeker, we gaan lekker uit eten met de hele familie.'

Bron: http://www.leidenuniv.nl/nieuwsarchief2/1949.html .
27 november 2007
Marl Pluijmen

Oud-directeur Mien Minis-van de Geijn was van 1939 tot haar huwelijk in 1948 directeur van het Maastrichtse museum.
Onder haar leiding kreeg het museum regionale en internationale uitstraling.
Zij zorgde ervoor dat aan de collectie flora en fauna ook een uitgebreide afdeling geologie werd toegevoegd met allerlei fossiele vondsten.
Minis-van de Geijn was in 1937 in Leiden gepromoveerd op een studie over in Limburg gevonden fossiele haaientanden.
Volgens directeur Eric Wetzels van het Centre Céramique en het Natuurhistorisch Museum is Maastricht haar veel dank verschuldigd.

[Ingrid M.H. Evers]

Dat is toch sterk, ik heb het vandaag nog in twee gesprekken over haar (werk) gehad. Op kostschool in Vaals heb ik eind jaren vijftig nog biologieles van haar gehad. Erg geliefd was ze niet bij mijn twaalfjarige klasgenoten: ze keek altijd zo streng en had weinig geduld met ons. Maar ja, voor iemand met wetenschappelijke ambities kan het lesgeven aan middelbare scholieren geen onverdeeld genoegen zijn geweest. En we deden ook wel domme dingen. Ik kan me herinneren dat iemand iets brak en er allemaal giftige bolletjes kwik onder de kasten rolden. (Wat moesten wij bij biologie eigenlijk met dat kwik?)
Toch heb ik geweldig veel van haar opgestoken en als het later niet anders was gelopen, was ik ongetwijfeld biologie in plaats van geschiedenis gaan studeren.

[SJEF]

In Memoriam Jef Scheffers 1906-2009

Jef Scheffers legde nadruk op leren van een ambacht

De woensdag 16-12-2009 op 103-jarige leeftijd overleden Jef Scheffers zwaaide bijna veertig jaar lang de scepter over de kunstacademie in Maastricht.
Tot het laatst bleef hij geïnteresseerd in ‘zijn academie’, zo stond gisteren in de overlijdensadvertentie van de Academie Beeldende Kunsten Maastricht.
Inderdaad, oud-directeur Jef Scheffers van de Maastrichtse kunstacademie bleef tot op hoge leeftijd belangstelling houden voor het wel en wee van de opleiding en de honderden studenten die hij tijdens zijn directeurschap (1934- 1972) aangenomen en gekneed had.
In zijn huis op Sint Pieter las de twintiger Safiere Henkes de slechtziende Scheffers dagelijks nog voor.
Uit boeken over kunst natuurlijk.
En uit de krant.
Persoonlijke rubrieken zoals die van columnist Gerard Kessels in deze krant en professor Smalhout (‘Dokter Bob’) in De Telegraaf hadden zijn voorkeur.
In april 2006, bij gelegenheid van zijn honderdste verjaardag, kwamen tweehonderd van zijn oud- leerlingen hem feliciteren in de academie.
Fragiel maar glunderend, nam Scheffers de felicitaties in ontvangst.
Hij wist nog precies in welk jaar hij ‘zijn’ pupillen had aangenomen en welke kunstrichting ze gevolgd hadden.
Scheffers was een begrip.
Hij was streng.
Wie geen talent had, kwam er niet in.
Als je talent had maar niet de vereiste vooropleiding, kneep hij wel een oogje dicht.
Talloos zijn de anekdotes over de directeur wie niets ontging.



Als een pater familias heerste hij over de opleiding die in de jaren vijftig en zestig een kleine op zichzelf staande gemeenschap van zo’n vijftig à zestig studenten was.
Jongens met bakkebaarden stuurde hij naar de kapper.
Als het moest, liet hij studenten tot honderd keer toe een horizontale lijn maken.
Want ambachtelijkheid stond voorop bij de in Beek geboren Scheffers, die na zijn eindexamen HBS in Maastricht in Amsterdam een opleiding tot tekenleraar volgde bij Huib Luns, de vader van de latere minister van Buitenlandse Zaken Joseph Luns.
Scheffers werd in 1929 docent tekenen aan de avondopleiding van de middelbare kunstnijverheidsschool.
In 1934 werd Scheffers, die drie jaar eerder de Prix de Rome had gewonnen in de categorie vrije schilderkunst, directeur van de opleiding na het plotselinge overlijden van Jos Postmes.
De verdienste van Scheffers is dat hij de academie uitgebouwd heeft.
Een artistiek stempel heeft hij niet echt op de opleiding gedrukt.
Een ambacht leren, dat stond bij de kleine voormalige luitenant van het Nederlandse leger voorop.
Generaties kunststudenten zijn hem daar nog altijd dankbaar voor.

© Caspar Cillekens
Dagblad De Limburger
19-12-2009

Lees ook: http://www.mestreechonline.nl/forum/...read.php?t=598 .

[Ingrid M.H. Evers]

Doortje Mesker was de ziel van literair Maastricht en een beminnelijk mens. Zij was logopediste van beroep en werd geboren in Utrecht (31 maart 1940). Zij overleed door een ongeval te Maastricht op 26 december 2009.

[elletje]

Mag ik memoren aan de rol van Doortje, als non in het gedeelte van St. Lambertus in het OLV-spektakel. Zo ingetogen en geweldig! Ik heb haar met de repetities steeds meegemaakt en ontzettend veel plezier met haar gehad. Jammer dat zo'n geweldige vrouw veel te vroeg van ons is heen gegaan!

[SJEF]

Voorzitter Doortje Mesker van de Vereniging Literaire Activiteiten Maastricht (Vlam) is zaterdag 26-12-2009 op 69-jarige leeftijd in Maastricht overleden.
Dat is gebeurd na een ongeval in huiselijke kring.
Doortje Mesker was vanaf de oprichting twintig jaar geleden voorzitter en drijvende kracht bij Vlam.
Ze was ook oud-docent stem en spraak van de Toneelacademie in Maastricht.
Bestuurslid Paul Westerneng van Vlam noemt haar de spil waar de vereniging om draaide.
„Doortje heeft al die jaren bijvoorbeeld Letters bij de Lunch georganiseerd, waarbij schrijvers, dichters en andere interessante mensen in Centre Céramique kwamen vertellen.
Ze kon putten uit een enorm netwerk van mensen die zij kende.
Zij zocht steeds mensen bij elkaar die iets hadden met boeken, lezen, proza en poëzie”, vertelt hij.
Ook was Mesker betrokken bij vrijwel alle periodieke uitgaven van Vlam.
De uitvaartdienst is zaterdag 2 januari 2010 om 11.00 uur in de Onze Lieve Vrouwebasiliek.
Daarna is de bijzetting in het familiegraf op de algemene begraafplaats aan de Tongerseweg.