Aankondiging

Sluiten
No announcement yet.

Taecke Jitze Botke

Sluiten
X
  • Filter
  • Tijd
  • Tonen
Clear All
nieuwe berichten

  • Taecke Jitze Botke

    Ik was laatst op de tentoonstelling in de hoofdwacht. Daar zag ik een boekje staan van Taecke Botke (Vergeet het toch maar, later: Het Reviers). Dit gaat over een maastrichtenaar die zijn kampbelevenissen beschrijft.

    Ik heb dat boekje aangeschaft, maar kom biografisch geen steek verder. Het enige wat ik weet is dat deze Botke tandarts is geweest en in drie kampen (Vught, Ravensbruck en Sachsenhausen) heeft gezeten. Weet iemand meer van deze man?

  • #2
    In de dikke HEM van Ubachs / Evers komt zijn naam niet voor.
    Wel wordt zijn naam een paar keer genoemd in dit PDF bestand in verband met een paar dure aankopen van kunstwerken tijdens de Tweede Wereldoorlog, en wel in 1942.
    Taecke Botke zou een excentriek iemand zijn geweest en hij was in die tijd de belangrijkste verzamelaar van de werken van de schilder Pyke Koch.
    Last edited by SJEF †; 29 juni 2009, 22:25.
    Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
    Thomas More

    Opmerking


    • #3
      De HEM had ik ook al bekeken, en die sites had ik al gevonden. Maar verder? Ik zou vooral graag willen weten waarom hij naar het kamp moest.

      Opmerking


      • #4
        Via een zoekopdracht op de webpagina van Genlias komt de familienaam 'Botke' veelvuldig voor.
        Maar het zijn allemaal familie's uit Friesland.
        Zoeken via de opdrachten 'Botke' en 'Limburg' leverde niets op.
        Ook de namen 'Botke' en 'Taecke' leverde niets op.
        Maar de namencombinatie 'Botke' en 'Taeke' leverde 21 diverse namen op, en waarvan de meest recente overlijdensdatum 1929 is.

        Zover ik kan nagaan, komt de naam 'Taecke Botke' niet voor op de lijst van overledenen die begraven zijn op de Begraafplaats Tongerseweg.
        Last edited by SJEF †; 1 juli 2009, 09:44. Reden: toevoeging informatie
        Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
        Thomas More

        Opmerking


        • #5
          Olijfje, dank voor het gezoek.

          Ik was al aan het hopen dat iemand van jullie wellicht als kind hem als tandarts hebben gehad. Blijkbaar niet.

          Opmerking


          • #6
            Volgens mijn speurtocht zijn de boeken met de titels "Concentratiekamp-mémoires" en "Vergeet het toch maar; Het Revier" van de schrijver Taecke Botke één en hetzelfde boek, waarvan één boektitel is uitgegeven door de uitgever Erven Thomas Rap.
            Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
            Thomas More

            Opmerking


            • #7
              Oorspronkelijk geplaatst door SJEF
              Volgens mijn speurtocht zijn de boeken met de titels "Concentratiekamp-mémoires" en "Vergeet het toch maar; Het Revier" van de schrijver Taecke Botke één en hetzelfde boek, waarvan één boektitel is uitgegeven door de uitgever Erven Thomas Rap.

              Dat klopt. In de nieuwe editie zijn enkele hoofdstukken toegevoegd en zijn ze meer chronologisch geplaatst. Ook is de tekst op de achterkant verdwenen. Die tekst is ook zeer opmerkelijk: hij wordt daar geschetst als een bon-vivant eerste klas. Niet bepaald passend bij het boek.

              Opmerking


              • #8
                Ik ben vanmorgen nog eens op zoek gegaan en heb geprobeerd wat informatie te vinden over de persoon "Taecke J. Botke".
                Alleen het NIOD bood een beetje uitkomst, omdat de volgende trefwoorden bij zijn twee boekjes worden vermeld: Jodenvervolging, kamp Vught (voormalige SS Konzentrationslager Herzogenbusch), concentratiekamp Sachsenhausen.
                Dus ik vermoed dat Taecke J. Botke een Jood was, die gevangen heeft gezeten in zowel Vught als ook in Sachsenhausen.
                Helaas wordt er omwille van de privacy weinig tot geen informatie on-line beschikbaar gesteld; tevens zijn nog niet alle archieven en persoonsgegevens gedigitaliseerd.
                Tot slot zal ik een lijstje met URL's van webpagina's plaatsen, die ik zoal gevonden en geraadpleegd heb.

                http://www.niod.nl/

                http://www.wo2online.nl/

                http://www.stiwotforum.nl/

                http://www.tweede-wereldoorlog.org/

                http://www.kamparchieven.nl/

                http://www.nmkampvught.nl/

                http://wo2forum.nl/
                Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
                Thomas More

                Opmerking


                • #9
                  In het telefoonboek uit 1950 vond ik het volgende.

                  Botke, T.J. Tandarts, Breedestr. 5,
                  (spr.u. Di, Wo., Vrij. 9—10, 14—15,
                  Ma., Do. 9—10, 14—15, 18—19,
                  Za. 11—12).
                  Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
                  Thomas More

                  Opmerking


                  • #10
                    In het NUHA-adresboek voor Maastricht 1969 komt de naam T.J. Botke ook voor, en nog steeds op het adres Bredestraat 5.
                    Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
                    Thomas More

                    Opmerking


                    • #11
                      Sjef, dank!

                      Opmerking


                      • #12
                        Taecke Botke

                        Taecke Botke

                        Impassant

                        Vorige week schreef ik over het Franse feest in het Jekerkwartier.
                        Daarbij vielen de namen 'Petit Paris' en 'Piele Hameleers'.
                        Gewoon, ter vergelijking.
                        Hoe werd onze francofilie in de vroege jaren zestig gemanifesteerd en hoe nu?
                        Met de Piele en zijn Petit Paris maak je bij menig lezer wat los.
                        De liefde van Maastricht voor zijn stadsfiguren is groot.
                        Grenst aan heiligenverering.
                        We houden meer van Gekke Sjarel met zijn trompet dan van Monulfus en Gondulfus samen.
                        Bizar.
                        Maar sommige Maastrichtse dingen zijn zoals ze zijn.
                        De Piele?
                        Le Pilain?
                        Dan moest ik eens naar de website Mestreechonline klikken!
                        Een discussieforum over onze stad.
                        Daar kon ik van alles over Petit Paris lezen.
                        En wel meer dan standaardanekdotes, zoals de kapotjes die de Piele van onder de toonbank verkocht.
                        De tipgever had gelijk.
                        Ik althans wist niet dat Hameleers mogelijk is gestorven na een donderslag.
                        Hij was als de dood voor onweer.
                        Grappig om te lezen als juist boven je eigen hoofd een hels donder-en-bliksemspel losbreekt.
                        Mestreechonline heeft ook een rubriek "u-zoekt-wij-vinden".
                        Daar vraagt iemand naar Taecke J. Botke, tandarts, kunstverzamelaar en schrijver van ‘Vergeet het toch maar’, wrange, komische herinneringen aan zijn gevangenschap in de kampen Ravensbrück en Sachsenhausen.
                        "Weet iemand meer van deze man?"
                        Toevallig wel!
                        Ik ben ooit op bezoek geweest bij Botke.
                        Hij woonde in Bommerig en zou een unieke verzameling schilderijen van Pyke Koch hebben.
                        En hij had een bijzonder boek gepubliceerd.
                        Het was zelfs twee keer uitgegeven.
                        Toch was het genegeerd, zoals zoveel kunst die moeilijk is te plaatsen.
                        Ironisch schrijven over je KZ-ervaring, dat hoort niet.
                        In die tijd was ik redacteur van een blad dat ruimte aan randfiguren gaf en, zeg ik er eerlijk bij, altijd om kopij verlegen zat.
                        Ik vroeg Botke of hij soms wilde bijdragen.
                        Dat wilde hij.
                        Hij had nog enkele verhalen in portefeuille.
                        Een verhaal ging over zijn Friese moeder en was erg mooi.
                        Een ander over het treintje dat hij dagelijks moest nemen en dat vol mijnwerkers zat, onder het kolengruis...
                        Dandy Botke had het maar moeilijk met deze ongewassenen.
                        Dat verhaal was nog mooier.
                        Het zou in geen literaire Limburgse bloemlezing mogen ontbreken.
                        "Weet iemand meer van deze man?"
                        Ja, wie?
                        Wie weet iets van zijn beruchte kunstenaarsfeesten in zijn huis in de Bredestraat 5?
                        Wie weet hoe hij in de handen van de Duitsers is gevallen?


                        © Ad van Iterson
                        gazet de Limburger
                        25 juli 2009
                        Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
                        Thomas More

                        Opmerking


                        • #13
                          Wat grappig!

                          Ik ben momenteel op vakantie in de VS, maar kon het niet laten om even op mestreechonline te kijken. En dan lees je dit!

                          Goed dat dit forum meer aandacht krijgt, dat is naar mijn smaak zeer terecht! Een ware fundgrube.

                          Opmerking


                          • #14
                            Taecke Botke

                            Fobie

                            Ingezonden brief n.a.v. de Column Impassant 25-07-2009.

                            Naar aanleiding van de column van tandarts Botke kan ik me deze goede man niet als kunstenaar/ schrijver herinneren.
                            Ik heb na 60 jaar nog altijd een fobie van tandartsen.
                            Ik was amper 4 of 5 jaar oud toen ik voor de eerste keer met mijn moeder naar de tandarts moest.
                            Ik kan me nog goed de wachtkamer en de martelkamer voor de geest halen.
                            Toen ik in de stoel moest plaatsnemen en die martelapparatuur boven mij hing, begon ik te huilen.
                            Hij greep me bij de oren, sleepte mij de stoel uit en gooide mij zo de Bredestraat in.
                            Daar stond ik dan in mijn uppie.
                            Ik weet nog wel dat mijn vader 's avonds laat nog naar hem is toegegaan om hem daarover aan te spreken.
                            Gelukkig heb ik nu een aardige tandarts in Gronsveld, maar steeds als ik in zijn stoel kruip komen de beelden van tandarts Botke mij voor de geest en zie ik me weer huilend op straat staan.
                            Ik ben benieuwd of er meer mensen deze ervaring hebben.

                            Elly Eyssen-Mahovic
                            Ryckholt
                            Vrijdag 31 juli 2009
                            Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
                            Thomas More

                            Opmerking


                            • #15
                              Taecke Botke

                              Taecke Botke II

                              Impassant


                              Wie was de Friese Maastrichtenaar Taecke J. Botke, schrijver van één boek?
                              Wie heeft zijn befaamde feesten aan de Bredestraat 5 meegemaakt?
                              Hoe is hij in de handen van de Duitsers gevallen?
                              Dat waren mijn lezersvragen van vorige week.
                              Bedankt voor de reacties.
                              We zijn een stuk verder.
                              Een buurmeisje heeft Botke van nabij meegemaakt.
                              'Oom Botje' werd hij genoemd, in het donkere stuk van de Bredestraat.
                              Als tandarts had hij natuurlijk een assistente.
                              'Juf'.
                              Botke had de gewoonte haar uit alle hoeken van zijn kapitale pand te roepen.
                              "Juf! Juf!!"
                              Zij reikte niet alleen boor en tang aan.
                              Zij was ook voor huishoudelijke diensten.
                              En dat terwijl Botke een dienstmaagd had.
                              Gusta.
                              En een butler!
                              Haar man.
                              Mogelijk kwam er ook een zilverpoetser langs.
                              Een rijke man, deze meneer Botke, zou je denken.
                              Maar vaak genoeg zat hij op zwart zaad.
                              Een financiële variant van Jantje lacht, Jantje huilt.
                              Botke had twee vriendenkringen: de Maastrichtse upper ten en kunstenaars uit alle windrichtingen.
                              Dat verstond zich goed, op zijn feesten.
                              De baron en de kunstschilderes, de jonkvrouw en de guitaarspeler.
                              Hoe keek de gewone Maastrichtenaar tegen Botke aan?
                              Hoe de geestelijkheid?
                              Hij was noordeling, niet-katholiek en homo.
                              Driemaal raak.
                              Of beter: driemaal mis.
                              En dat in 1925, het jaar dat hij zich hier vestigde.
                              Werd hij buitengesloten?
                              Door de geestelijken wel, maar daar trok de liberale adel en gewone chic zich niet veel van aan.
                              Zij bezochten zijn feesten en inviteerden hem ook.
                              Werd hij lastiggevallen?
                              Nee, geen stenen door de ruit.
                              Geen molestatie.
                              Botke liep vrolijk over het Vrijthof met zijn hond 'Jansen' en riep: "Jansen! Jansen hier!!"
                              Het buurmeisje van toen laat me een nummer van Elegance zien, het maandblad voor de moderne vrouw.
                              Nederlands eerste glossy.
                              Het nummer dateert uit mijn geboortejaar.
                              Over drie pagina’s staat een feest van Botke beschreven.
                              Bezongen is een beter woord.
                              "Er wordt gelachen, gedronken, gegeten, gedanst.
                              En geflirt!"
                              Een ander citaat.
                              "T.J. Botke is vrijgezel.
                              En men kan zich geen hartelijker en vrolijker Maastrichtenaar denken dan deze rasechte Fries."
                              Ruimdenkend blad, Elegance.
                              Maar hoe kwam hij in het concentratiekamp terecht?
                              Het had iets met loslippigheid te maken.
                              Maar hoe, wat en wie precies...
                              Daar werd niet naar gevraagd.
                              Op een gegeven moment kwam Botke weer de Bredestraat in lopen.
                              In gevangenenkleren.
                              Hij had zich onderweg niet verkleed.
                              Hij was maar wat trots op zijn strepenpak!


                              © Ad van Iterson
                              gazet De Limburger
                              1 augustus 2009
                              Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
                              Thomas More

                              Opmerking

                              Bezig...
                              X