Aankondiging

Sluiten
No announcement yet.

Vioolbouwer in Maastricht

Sluiten
X
  • Filter
  • Tijd
  • Tonen
Clear All
nieuwe berichten

  • Vioolbouwer in Maastricht

    In de Maastrichtse Witmakersstraat vinden we huize Rijsemus.
    Dat is het domein van vioolbouwer Martin (52), die al 28 jaar met dit vak bezig is.


    De geboren Gelderlander is getrouwd met de Venlose pianiste Ingrid.
    Hij volgde de opleiding (duur 3,5 jaar) tot vioolbouwer in het Duitse Mittenwald (Beieren).
    Martin Rijsemus heeft twee zonen: de 25-jarige Ingmar en de drie jaar jongere Niels, die ook vioolbouwer wil worden en nu in de leer is bij zijn vader.
    De opleiding tot vioolbouwer werkt nog volgens het oude gildesysteem.
    Via de status van 'leerling' en de daarop volgende van 'gezel', kan men uiteindelijk de status en titel van 'meester' krijgen.

    Last edited by Toller; 16 december 2014, 18:40.
    Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
    Thomas More

  • #2
    Vioolbouwer in Maastricht


    Een vioolbouwer is iemand die violen, altviolen en cello's bouwt, repareert en restaureert.
    Voor het bouwen van bassen is aparte kennis en gereedschap, maar ook veel meer ruimte vereist.
    Dit is een beroep dat tegenwoordig nog door een klein aantal vaklieden uitgeoefend wordt.

    en viool bestaat uit zestig onderdelen, met alle zeer nauw luisterende eigenschappen, zoals de kam waar de snaren over lopen, de zangbalk en de stapel in de klankkast.

    Vioolbouwers bouwen niet alleen violen maar ook andere instrumenten zoals de altviool, de cello en de contrabas.
    Niet alleen oude instrumenten zijn goed, nieuwe instrumenten kunnen net zo goed zijn.
    Er is wél een groot onderscheid tussen fabrieksviolen en handgemaakte meesterviolen.
    Het geheim van een goede viool zit niet in de lak.
    De waarde ven een instrument wordt niet alleen bepaald door de herkomst en maker maar ook door de klank.
    Het bovenblad en onderblad zijn met de guts gebeeldhouwd (gestoken) en dus niet gebogen.

    Last edited by Pier; 24 december 2018, 12:13. Reden: Tekstuele aanpassingen
    Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
    Thomas More

    Opmerking


    • #3
      Vioolbouwer in Maastricht


      Een van de bekendste beoefenaars van dit beroep was Antonio Stradivari, naar de gewoonten van zijn tijd beter bekend onder zijn Latijnse naam Stradivarius.
      Hij werkte in Cremona, Italië.
      Zijn violen zijn bovendien nu nog steeds de instrumenten die door professionele violisten worden geprefereerd.
      Andere bekende vroegere vioolbouwers zijn Amati, Guarneri en Stainer.


      De houtsoort is heel belangrijk voor de klank van de viool.
      De meest gebruikte houtsoorten zijn vurenhout, esdoornhout en ebbenhout.
      Het bovenblad is van vurenhout en het onderblad wordt uit het hardere esdoornhout gesneden.
      In het bovenblad worden de f-gaten aan de hand van sjablonen uitgetekend en uitgezaagd.
      Het zijn de gaten waaruit de klank naar buiten komt.

      Vioolbouw, toen en nu...
      Vurenhout, ahorn en ebbenhout, deze houtsoorten vormen al eeuwenlang de basis voor dat ongeëvenaarde, akoestische wonder: de viool.
      De combinatie vurenhout voor het bovenblad, ahorn (esdoornhout) voor het achterblad, de zijkanten en de krul, is door geen andere overtroffen, zelfs de technologie van de twintigste eeuw heeft geen grondstoffen voortgebracht die de akoestische en duurzame eigenschappen van deze geniale houtkeuze evenaren!


      Vele oude instrumenten zijn door de eeuwen heen door speler en restaurateur met alle zorg in goede conditie gehouden, waardoor ze nog steeds geliefd zijn, terwijl ze nieuw al bespeeld werden door grote solisten als Corelli, Vivaldi en Viotti.

      Gelukkig vinden de mooie moderne instrumenten ook hun weg naar de solisten.
      Indien deze door speler en vioolbouwer nu en later even zorgvuldig worden behandeld als de oude instrumenten door de eeuwen heen, dan zullen de goede moderne violen, altviolen, celli en contrabassen dezelfde rol spelen als de oude meesterinstrumenten nu.
      De beste nieuwe instrumenten zullen 'het antiek van de toekomst' vormen!

      Last edited by Pier; 24 december 2018, 12:12. Reden: Tekstuele aanpassing
      Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
      Thomas More

      Opmerking


      • #4
        Vioolbouwer in Maastricht

        Het ontwerp van de viool, waarvan de oudst bekende exemplaren al uit de zestiende eeuw stammen, is een dusdanig geniale creatie gebleken dat deze na meer dan vier eeuwen nog steeds bruikbaar is.
        Als gevolg van de volkomen andere eisen die in onze tijd aan het strijkinstrument gesteld worden, behoefde het slechts aanpassingen in detail.
        Zelfs de houtkeus is vrijwel gelijk gebleven.
        Het bovenblad, het klankblad, is nog steeds uit naaldhout, gewoonlijk dennen of sparren, net als bij alle andere snaarinstrumenten (bijvoorbeeld harp, gitaar, luit en piano).

        Naaldhout kan namelijk beter dan enige andere houtsoort de klank van de snaren versterken. Het esdoorn van alle verdere delen van de romp combineert draagkracht en stabiliteit, ook bij geringe dikte.
        Bovendien heeft dit hout een betrekkelijk laag soortelijk gewicht, waardoor het instrument niet zwaarder dan noodzakelijk hoeft te zijn.
        Voor goedkope instrumenten gebruikte men voor de romp wel eens beuken of populier vanwege de lagere prijs ervan.
        Deze houtsoorten hebben echter veel meer neiging tot vervormen en scheuren dan de esdoorn.
        Populier heeft daarbij nog het nadeel dat het hoge frequenties als het ware absorbeert en de klank dus minder briljant en zelfs wollig kan worden.
        Vanwege economische motieven werden deze bezwaren echter op de koop toe genomen.

        De vioolbouwers in Nederland zijn voortgekomen uit de kring van makers van citers, luiten en gamba's die zich in het begin van de zeventiende eeuw gingen bezighouden met het maken van violen.
        Aanvankelijk noemden zij zich nog citer- luit- of muziekinstrumentmaker, naar wat hun voornaamste bezigheid was.
        Voorzover mij bekend, is de vroegste vermelding van het beroep van vioolbouwer die van Gerrit Heinrixss als "fijoelmaker" in 1622.

        "De Fioolen sijn aangenaam en sterk van geluidt/ en gereed om daar op te speelen: daar sijn voornamentlijk driederhande; als Bas Fioolen/ Fioolen de Gamba, ende gemeene Handt Fioolen; ende daar sijn ook die seer klein sijn/ die men krijters noemt."

        Last edited by Toller; 16 december 2014, 18:39.
        Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
        Thomas More

        Opmerking


        • #5
          Vioolbouwer in Maastricht

          Naar de stad van Stradivarius.

          Maastrichtse (20) aangenomen op vioolbouwopleiding in Italië.

          De 20-jarige René Mulders uit Maastricht vertrekt deze zomer naar Italië om een opleiding van vijf jaar tot vioolbouwer te volgen.
          Ze doet dat in Cremona, de stad van Stradivarius.


          Verfijnde ambachten zitten in de familie bij René Mulders uit Maastricht.
          Haar vader Frans is uurwerkmaker en runt klokkenatelier Patoe aan de Alexander Battalaan.
          Haar moeder Bernadette is sieradenontwerper en heeft haar atelier een paar deuren verderop.
          Met een beetje geluk keert René zelf over vijf jaar terug in Maastricht om de stad en de rest van de wereld van haar zelfgebouwde violen te voorzien.
          De Maastrichtse is aangenomen op een van 's werelds beroemdste vioolbouwopleidingen, in Cremona waar vioolgenie Stradivarius leefde.
          Nog deze maand gaat ze in het plaatsje op zoek naar een kamer.
          De taal hoeft geen probleem te zijn.
          Voor haar toelatingsexamen aan het Istituto Professionale Internationale Artigianato Liutario e del Legno (kortweg IPIALL) heeft ze al twee maanden een cursus Italiaans in het land zelf gevolgd.
          René speelt sinds haar achtste viool en heeft de vooropleiding voor het conservatorium gedaan.
          Ze raakte gecharmeerd toen ze haar opa het instrument zag bespelen, maar besloot uiteindelijk geen beroepscarriëre als violiste na te streven.
          "Ik zou gek worden als ze mij de viool zouden afnemen.
          Het is een instrument waar ik al mijn emoties in kwijt kan, maar ik wil ook nog een dagje in het zwembad kunnen liggen of een weekend met vrienden afspreken.
          Als je een goede violiste wil worden, moet je elke dag oefenen."
          Maastrichts beroemdste zoon André Rieu is niet de reden waarom ze voor het instrument koos, maar ze respecteert hem enorm.
          "Vooral toen ik klein was, vond ik het erg leuk om naar hem te luisteren.
          Mijn viooldocente zat bij hem in het orkest en dat was ook geweldig."


          Ze noemt zelf de ambachtelijke beroepen van haar ouders als inspiratiebron waarom ze voor de vioolbouw kiest.
          "Vioolbouw is enorm interessant, al besef ik dat het ook heel moeilijk is.
          Elke millimeter hout maakt de klank van een viool anders.
          Als je bij het bouwen uitschiet is het meteen afgelopen."
          Een soortgelijke opleiding als de Italiaanse is in Nederland volgens haar niet te vinden.
          Hier kun je het vak alleen leren door stage te lopen bij een vioolbouwer.
          Op de vijfjarige vioolbouwopleiding in Cremona zitten volgens haar ongeveer honderd studenten.
          Bij haar toelatingsgesprek viel haar op dat opvallend veel kandidaten uit Korea en uit Zuid-Amerika aanwezig waren.
          "Ik was de enige met blond haar.
          Aan de ene kant zou het leuk zijn als er ook een paar andere Nederlanders zaten, maar ik ontmoet daar nu de hele wereld.
          Ik denk dat je daar heel veel van leert."
          Twijfels of er genoeg werkgelegenheid in de vioolbouw is, heeft ze niet.
          "Als je een goede vioolbouwer bent, komen ze vanzelf naar je toe."
          Hoewel ze eerder nog een paar jaar jonger oogt dan haar twintig lentes, komt ze heel zelfverzekerd over.
          "Ik ga het wel redden daar in mijn eentje.
          Daar maak ik me geen zorgen over", roept ze.
          "Ik maak daar ook weer nieuwe vrienden en elke vakantie kom ik terug naar Maastricht.
          Ze roepen allemaal ook dat ze op bezoek komen: Italië, dat ziet iedereen wel zitten.
          Maar natuurlijk is een land anders wanneer je er woont, dan als je alleen op vakantie bent."
          Ze houdt zelf van de goede dingen des levens.
          Zo zat ze op Latijns- Amerikaanse dansles, ze vindt het heerlijk om lekker te eten en ze houdt van mooie muziek.
          In zoverre is ze in het land waar genieten een levenskunst is goed op haar plek.
          Maar met het vaste voornemen om na vijf jaar terug te keren naar de Limburgse stad van het bourgondische levensgevoel.
          "Ik wil het liefst hier in Maastricht mijn violen bouwen.
          Maar ja, in vijf jaar in Italië kan veel veranderen..."

          © Jaco Meijer
          gazet De Limburger
          4 juli 2009




          René Mulders.
          Last edited by Pier; 24 december 2018, 12:07. Reden: Tekstuele aanpassingen
          Historie is niet alleen het weergeven van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.
          Thomas More

          Opmerking


          • #6
            Oorspronkelijk geplaatst door SJEF † Bekijk bericht
            In de Maastrichtse Witmakersstraat vinden we huize Rijsemus.
            Dat is het domein van vioolbouwer Martin (52), die al 28 jaar met dit vak bezig is.


            De geboren Gelderlander is getrouwd met de Venlose pianiste Ingrid.
            Hij volgde de opleiding (duur 3,5 jaar) tot vioolbouwer in het Duitse Mittenwald (Beieren).
            Martin Rijsemus heeft twee zonen: de 25-jarige Ingmar en de drie jaar jongere Niels, die ook vioolbouwer wil worden en nu in de leer is bij zijn vader.
            De opleiding tot vioolbouwer werkt nog volgens het oude gildesysteem.
            Via de status van 'leerling' en de daarop volgende van 'gezel', kan men uiteindelijk de status en titel van 'meester' krijgen.
            Een prachtig gebaar: Mijn buurmeisje verloor haar vader eerder dit jaar waardoor zij gezien de financiele situatie thuis haar hobby vviool spelen op moest geven. Er lag echter nog een oude F.Prokop viool ooit als zoldervondst gekocht, in een staat die veel onderhoud vroeg . Toch maar eens voorzichtig gaan vragen bij Martin Rijsemus wat een restauratie zou moeten kosten......Martin en Niels hebben zich erover gebogen en nog dezelfde avond in hun eigen tijd de viool omgetoverd tot een juweeltje. Er hoefde slechts een deel van de materiaalkosten bijgedragen te worden ; al het overige inclusief de vele uren werden in gedachte van de Kerst met alle liefde geschonken. Een prachtige geste die deze Kerst voor haar wel een heel bizonder tintje heeft gegevenn.
            Heel hartelijk dank !

            Opmerking


            • #7
              Hallo Eschrj,

              Een mooi bericht wat zo fantastisch past in deze (kerst)tijd
              Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd

              Opmerking

              Bezig...
              X